هیپرپاراتیروئیدی چیست و چطور تشخیص داده می‌شود؟

0

پاتوژنز:

هیپرپاراتیروئیدی با کاهش جذب رود‌های کلسیم و کاهش بازجذب کلیوی کلسیم منجر به هیپوکلسمی می‌شود.

اتیولوژی:

هیپرپاراتیروئیدی می‌تواند ایدیوپاتیک یا اتوایمیون باشد و به صورت ایزوله یا قسمتی از سندرم MEN روی دهد.

۱- این اختلال در سندرم MEN همراه با اختلالات زیر دیده می‌شود: هیپرتیروئیدی‌گریوز، تیروئیدیت هاشیموتو، بیماری آدیسون، دیابت نوع ۱، ویتیلیگو، کاندیدیاز مخاطی – جلدی و سایر اختلالات اتوایمیون.

٢- هیپرپاراتیروئیدی به صورت شایع پس از جراحی بر روی تیروئید، پاراتیروئید یا حنجره رخ می‌دهد.

٣- سایر علل عبارتند از: سندرم دی ژرژ (هیپرپاراتیروئیدی مادرزادی)، هموکروماتوز، سارکوئیدوز و کانسر پستان

یافته‌های آزمایشگاهی:

تغییرات آزمایشگاهی هیپوپاراتیروئیدی به قرار زیر هستند:

۱- کاهش کلسیم یونیزه و کاهش PTH (یافته اصلی)

۲- فسفر افزایش یافته در حد بالای طبیعی

۳- OH)، VitD ) 1، ۲۵ کاهش یافته است.

درمان:

درمان این عارضه در ابتدا به کمک تجویز کلسیم (۶ تا ۸ گرم کلسیم المنتال در روز) به همراه OH)، Vit D) 1، ۲۵ ( ۰/ ۲۵ تا ۱ میکروگرم در روز) است. این درمان موجب افزایش هیپرکلسیوری و لذا سنگ کلیه و نفروکلسینوز می‌گردد؛ به همین علت کلسیم ادرار ۲۴ ساعته باید به طور مرتب چک شود. کلسیم سرم باید در حد پایین طبیعی (mg/dl۸/۵- ۹ ) حفظ شود. اگر مصرف کلسیم و ویتامین D مفید نباشد و یا منجر به هیپرکلسیوری شدید گردد از هیدروکلروتیازید (دیورتیک تیازیدی) برای افزایش بازجذب کلیوی کلسیم استفاده می‌شود. این دارو با پیشگیری از هیپرکلسیوری موجب افزایش غلظت کلسیم سرم می‌شود.

 

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.