فیلم لئون – معرفی، نقد و خلاصه داستان – Léon: The Professional

0

فیلمنامه و کارگردان: لوک بیون. تهیه‌کنندگان: کلود بسون، جان گارلند، لوک بسون، پاتریس لودو. مدیر فیلمبرداری: تیری آربوگاست. موسیقی: اریک‌سرا. بازیگران: ژان رنو، گری اولدمن، ناتالی پورتمن، دنی آیلو، پیتر اپل. محصول فرانسه، ۱۱۹.

لوک بسون، احتمالاً مهم‌تزین کارگردان موجی است موسوم به «سینمای خوش‌بر و رو» (cinema du look) در دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰، که با نیکیتا به شهرتی بین‌المللی دست یافت و با لئون (در آمریکا حرفه‌ای) اولین فیلم آمریکایی‌اش، شهرت و اعتبار خود را تثبیت کرد. فیلم ضمناً، از ژان رنو، ستاره سینمای فرانسه چهره‌ای بین‌المللی ساخت و ناتالی پورتمن را، که در آن زمان فقط یازده سال داشت، به سینماروهای دنیا شناساند.

اینجا نیز مثل نیکیتا، ژان رنو یک آدمکش حرفه‌ای است که برخلاف ظاهر خونسرد و راضی‌اش، در درون‌اش هیاهویی برپاست و می‌خواهد چیزی بیش از یک آدمکشِ «دورریختنی» باشد. فرصت برای تغییر و دگرگونی، به شکل ماتیلدا (ناتالی پورتمن) سر راه‌اش ظاهر می‌شود. ماتیلدا یک روز به خانه برمی‌گردد و می‌بیند تمام افراد خانواده‌اش از جمله برادر چهارساله محبوب‌اش، توسط نورمن استنسفیلد (گری اولدمن)، مأمور فاسد واحد ضدقاچاق به پلیس و دار و دسته‌اش، به قتل رسیده‌اند. ماتیلدا که با وجود خردسالی، خیلی پخته به نظر می‌رسد، به زودی پی می‌برد که همسایه‌اش لئون، یک آدمکش (یا به قول حرفه‌ای‌ها، «یک نظافتچی» برای مافیای محل) است و بنابراین از او می‌خواهد در برابر تمیزکردن خانه‌اش، فوت‌وفن کار را به او هم یاد دهد.

لئون با اکراه می‌پذیرد تا مهارت مورد نیاز برای انتقام از مرگ برادرش را به وی آموزش دهد و در این فرآیند به پدری ناشی هم تبدیل می‌شود و خیلی زود یاد می‌گیرد که مواظبت از یک دختر بچه سرکش خیلی دشوارتر و چالش‌برانگیزتر از رسیدگی به گیاهِ توی گلدان‌اش است. وقتی تلاش ماتیلدا برای کشتن استنسفیلد ناکام می‌ماند، لئون او را نجات می‌دهد و تعدادی از همدستان استنسفیلد را می‌کشد و در این فرآیند، خشم استنسفیلد را برمی‌انگیزد. استنسفیلد، لئون و ماتیلدا را تعقیب کرده و صحنه را برای یک رویارویی نفس‌گیرِ نهایی آماده می‌سازد.

چند ورسیون متفاوت از لئون موجود است. از جمله ورسیونی ۱۳۶ دقیقه‌ای (ورسیون بین‌المللی) که به «نسخهٔ تدوینی کارگردان» معروف است. اما خودِ لوک بسون، ورسیون اوریژینال ۱۱۰ دقیقه‌ای فیلم را ترجیح می‌دهد. همگی این ورسیون‌ها، توصیفی مشابه از رابطه جفتِ رنو و پورتمن دارند. هنرنمایی گری اولدمن در نقش یک مأمور مطرود دیوانه، عالی است؛ مردی که همان قدر راحت با بینی مواد بالا می‌کشد که دروغ می‌گوید و شعارش هم در زندگی این است که «تنها شاهد خوب، شاهد مرده است».


   

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.