تایید شد: قدیمیترین ردپای انسان در آمریکای شمالی حداقل 21500 سال قدمت دارد
تحقیقات جدید تایید کرده است که رد پاهای پراکنده در سراسر بیابان کنونی نیومکزیکو کمتر از 21500 سال پیش توسط انسان به جا گذاشته شده.
قدمت این جاهای پا در وایت سندز نیومکزیکو در سال 2021 آشکار شد، که با حیرت و تردید مواجه شد. اکنون، تیمی شامل برخی از دانشمندان دیگر، تاریخگذاری دقیقتری را انجام دادهاند که نتیجه بحثبرانگیز پیشین را تأیید میکند. پس احتمال دارد که انسانها در واقع در آمریکای شمالی در طول آخرین حداکثر یخبندان حضور داشته باشند.
جف پیگاتی -زمینشناسی از سازمان زمینشناسی ایالات متحده (USGS)- توضیح میدهد: «واکنش فوری در برخی محافل جامعه باستانشناسی این بود که دقت تاریخگذاری ما برای این ادعای عجیب حضور انسانها در آمریکای شمالی در طول آخرین حداکثر یخبندان حضور داشتند، کافی نبوده.اما روش هدفمند ما در این تحقیق فعلی واقعا نتیجه داد.»
تعیین قدمت ردپاها بین 21000 تا 23000 سال پیش بر اساس قدمت رادیوکربن دانههای یک گیاه آبزی به نام Ruppia cirrhosa – چمن مارپیچی – بود که در آثار فسیل شده یافت شد.
از آنجایی که C-14 با سرعت مشخصی به کربن پایدار تجزیه میشود، دانشمندان میتوانند با تعیین نسبت C-14 به کربن پایدار در یک نمونه، سن آن را مشخص کنند.
یافتههای این تیم در سال 2021 به دلیل ماهیت آبی گیاهی که آنها یافتههای خود را بر اساس آن پایهگذاری کردند، مورد تردید قرار گرفت. چرا که آب میتواند یک مخزن کربن باشد، به این معنی که گیاهان میتوانند کربن محلول را از آب در طول زندگی خود جذب کنند، و این تصور را ایجاد میکند که مواد گیاهی تاریخگذاری شده بسیار قدیمیتر از آنچه هست هستند.
کاتلین اسپرینگر زمینشناس از USGS که در این تحقیق همکاری میکرد، میگوید: «ما به دوران اولیه خود و همچنین شواهد قوی زمینشناسی، هیدرولوژیکی و چینهشناسی اطمینان داشتیم، اما میدانستیم که کنترل زمانی مستقل حیاتی است».
این تیم گردههای مخروطیان را از همان لایه زمینشناسی دانههای علف خندق جمعآوری کردند که احتمالاً در همان زمان رسوب کرده بود.مخروطیها زمینی هستند، به این معنی که هر کربن آنها مشمول حاشیه خطای مشابه کربن آبزی نیست.
پژهشگران حدود 75000 دانه گرده را جدا کرد و تاریخگذاری رادیوکربنی را انجام داد.
آنها همچنین نوع متفاوتی از تاریخگذاری روی کوارتز یافت شده در لایههای ردپایی انجام دادند. لومینسانس با تحریک نوری یک تکنیک تاریخیابی است که به دانشمندان اجازه میدهد تا تعیین کنند که یک نمونه معدنی آخرین بار چه مدت در معرض نور خورشید قرار گرفته است.
هر دو نتیجه کاملاً با یافتههای قبلی مطابقت داشتند. سم گرده مخروطیان بین 22600 تا 23400 سال پیش متغیر بود و کوارتز آخرین بار حدود 21500 سال پیش در معرض نور خورشید بود. تعیین سم چمن خندق هم سن مشابه را تایید کرد.
پس شواهد قوی زمینشناسی، هیدرولوژیکی و چینهشناسی، بیتردید از این نتیجهگیری حمایت میکند که انسانها در طول آخرین حداکثر یخبندان در آمریکای شمالی حضور داشتهاند.
این تحقیق در Science منتشر شده.
مطالب مرتبط
