کتاب بانوی دام گستر – نوشته کیت کوئِن

آپریل ۱۹۴۶

شش شلیک.

بدون اینکه برای مخفی‌کردن کاری که کرده تلاشی بکند شش بار در ساحل روسالکا شلیک کرد. چرا باید این کار را می‌کرد؟ رؤیای هیتلر برای تشکیل امپراتوری هنوز فرو نریخته بود و آن زن را، که از سایه‌ها گریزان بود آنجا فرستاده بود. آن شب زیر نور ماه در لهستان، او می‌توانست هر کاری دلش می‌خواست انجام دهد-و شش نفر را با‌خونسردی به قتل رساند.

شش شلیک، شش گلوله، شش جسد که در تاریکی آب دریاچه افتادند.

آنها درحالی‌که از سرما به خود می‌لرزیدند و چشمانشان از شدت ترس از حدقه بیرون زده بود کنار دریاچه پنهان شده بودند- شاید یهودی‌های متواری از قطارهای عازم شرق بودند، یا بازماندگانی که موفق شده بودند از پاک‌سازی‌های دوره‌ای منطقه فرار کنند. زن مو‌مشکی پیدایشان کرد، به آنها دلداری داد و گفت که جایشان امن است؛ به خانه‌اش که کنار دریاچه قرار داشت دعوتشان کرد و درحالی‌که لبخندی بر لب داشت با غذا از آنها پذیرایی کرد.
سپس به بیرون راهنمایی‌شان کرد-و آنها را به قتل رساند.

شاید کمی هم آنجا ایستاده تا انعکاس ماه روی دریاچه را ستایش کند و بوی دود تفنگ را استشمام کند.

کشتن شبانۀ آن شش نفر در اوج جنگ تنها یکی از جنایات زن بود. موارد دیگری هم بودند: تعقیب کارگرهای لهستانی در جنگل‌های انبوه، آن‌هم برای تفریح و سرگرمی در یک مهمانی. قتل یک زندانی جوان انگلیسی که در اواخر جنگ از زندان اُسرا گریخته بود. چه‌کسی می‌داند چه جنایت‌های دیگری هم هستند که بر وجدان زن سنگینی می‌کنند؟

این زن را die Jägerin صدا می‌زدند-یعنی بانوی دام‌گستر [زن شکارچی]. او معشوقۀ یک افسر گردان حفاظتی حزب نازی(۳) در لهستان تحت ‌اشغال آلمان، میزبان مهمانی‌های بزرگ کنار دریاچه و یک تیرانداز باهوش بود. شاید او خودِ روسالکا بود-همان شبح دریایی بدذات و قاتل که نام دریاچه را از نام او گرفته بودند.
درحالی‌که میان گروه روزنامه‌نگاران در دیوان عدالت نورمبرگ نشسته‌ام و محاکمه‌های طولانی و خسته‌کنندۀ جنایات جنگی را نظاره می‌کنم به او می‌اندیشم. چرخ عدالت به گردش درمی‌آید؛ افرادی که با چهره‌های رنگ‌پریده در جایگاه متهمان نشسته‌اند زیر این چرخ خواهند افتاد. اما صید کوچک‌تری که فرار کرده و درحالی‌که ما تمام توجهمان را معطوف به این دادگاه کرده‌ایم خودش را در سایه‌ها پنهان کرده چه؟ زن شکارچی چه می‌شود؟ وقتی جنگ تمام شد او هم ناپدید شد. البته این زن که دستش تنها به خون چند نفر آلوده بود ارزش تعقیب‌کردن نداشت چون قاتلان دیگری وجود داشتند که میلیون‌ها نفر را به هلاکت رسانده بودند. مانند آن زن زیاد بودند-ماهی‌های کوچکی که ارزش صید نداشتند.

چنین افرادی کجا می‌روند؟ خودِ او کجا رفت؟ و آیا کسی هست که بخواهد شکارش کند؟