رویداد آبوهوایی کارنین: هنگامی که به مدت ۲ میلیون سال، باران روی زمین بارید
در دهههای ۱۹۷۰ و ۸۰، زمینشناسان متوجه لایههای غیرعادی در میان در سنگهای باستانی شدند که قدمت آنها به بیش از ۲۳۰ میلیون سال پیش میرسید.
در کوههای آلپ شرقی، محققان لایهای از رسوب سیلی آلاستی siliclastic را که در کربنات رسوب کرده بود، بررسی کردند. همچنین در بریتانیا، زمینشناسی به نام آلستر رافل، لایهای از سنگ خاکستری را که در داخل سنگ قرمز معروف یافت شده در این منطقه یافت شده بود، بررسی کرد.
هر دو یافته و نیز یافتههای پس از آن، یک چیز مشخص شده: حدود ۲۳۲ میلیون سال پیش، زمین یک دوره خشکی را پشت سر گذاشت و بعد بارش شروع شد. در واقع، با توجه به اینکه ماسهسنگ خاکستری و رسوبات سیلیسیآلاستی در مدت زمان طولانی انباشته یا نهشته شده شدهاند، شواهدی وجود دارد که درست در آغاز عصر دایناسورها، زمانی که تعداد و تنوع آنها فزونی گرفت، یک دوره بارانزای غیرمعمول وجود داشت که ۱- ۲ میلیون سال طول کشیده است!
این دوره مرطوب ممکن است «محرکی باشد که دایناسورها و احتمالاً سایر اعضای جانوران زمینی مدرن را قادر به تنوع بخشیدن و تسلط بر زمین کرده.»
شواهد این دوره که به عنوان رویداد کرنین یا حتی بحران کارنی شناخته میشود، از آن زمان در سنگهای سراسر جهان دیده شده است. به نظر میرسد علت حجم غیرعادی بارندگی، افزایش شدید رطوبت باشد که احتمالاً به دلیل فوران آتشفشانی غول پیکر درناحیه Wrangellia که از جنوب مرکزی آلاسکا و در امتداد سواحل بریتیش کلمبیا وجود داشته است.
فورانها آنقدر عظیم بودند که مقادیر زیادی گازهای گلخانهای مانند دیاکسید کربن را پمپاژ میکردند و موجهایی از گرمایش جهانی وجود داشت.
پانگه آ – ابرقاره زمین در آن زمان – قبلاً مستعد موسمی شدن آب و هوایی بود. دوره مرطوب و مرطوب برای زندگی عالی نبود. یک پژوهش منتشر شده در مجله انجمن زمینشناسی آن را به عنوان زمانی توصیف میکند که فورانهای آتشفشانی باران اسیدی و گازهای گلخانهای تولید می کردهاند، که به نوبه خود منجر به انقراض با گرم شدن بیش از حد، از بین بردن پوشش گیاهی و خاک در خشکی، و بیاکسیژنی اقیانوسها و اسیدی شدن آنها میشد.
مطالب مرتبط
