ناسا میخواهد با طراحی و تولید اندامهای اضافی پوشیدنی، حرکات و کار فضانوردان را روی ماه بهینه کند
تنها 12 انسان در تمام تاریخ تجربه باورنکردنی راه رفتن روی ماه را داشتهاند. بهترین بهترینها. شجاعترین و شایستهترین ما. سفیران زمین، دوازده مرد با آمادگی جسمانی و قدرت فکری باورنکردنی.
هر چند آنها را در یکی از آن لباسهای فضایی دهه 60 با یک ششم گرانش زمین راه میرفتند. اما جست و خیز اجباری آنها برای حرکت بهینه بر سطح این سیاره چندان هم دلپذیر نبود. با تماشای ویدئوی جنبیدن آنها حسی از دست و پا زدن پیدا میکنیم.
با توجه به برنامهریزی برای بازگشت بشر به سطح ماه در سپتامبر 2026، محققان MIT ظاهراً به دنبال توقف این روند هستند.
هری اسادا، پروفسور مهندسی مکانیک در MIT، میگوید: فضانوردان از نظر فیزیکی بسیار توانا هستند، اما گرانش یک شششم و لباس فضایی محدود کننده، میتواند حرکات آنها را محدود کند.
راه حل: یک جفت ربات پوشیدنی یا ایرعضو “SuperLimbs” که از پایین کوله پشتی لباس فضایی امتداد یافته و آماده است تا فضانوردان را با کمترین تلاش در صورت لزوم روی پاهای خودشان بلند کند.
اسادا و تیمش این ابراعضا را 10 سال پیش توسعه دادهاند و از آن زمان از آنها را برای کمک به اموری مانند کشتیسازی، ساخت هواپیما و ساخت و ساز استفاده شده است.
اسدا میگوید: «در ارتباط با ناسا متوجه شدیم که این موضوع ناکارآمدی حرکت روی ماه یک خطر جدی است. ما متوجه شدیم که میتوانیم تغییراتی در طراحی خود ایجاد کنیم تا به فضانوردان کمک کنیم راحتتر حرکت کنند.»
محققان ابتدا سعی کردند دریابند که چگونه انسانها با لباسهای دست و پا گیر به زمین میافتند و بعد تلاش میکنند بایستند. بنابراین آنها دستهای از داوطلبان را با وسایل سفت و حجیم پوشاندند و از آنها خواستند از روی شکم، پهلوها و پشت خود بلند شوند. با تجزیه و تحلیل حرکات آنها، محققان به یک توالی مشترک و قابل پیشبینی رسیدند که حدود 80 درصد از افراد آن را دنبال کردند.
بر اساس این توالی حرکات، محققان یک بازوی روباتی را طراحی کردند تا به افراد کمک کند تا در حالی که کولهپشتی بزرگی را میگیرند، بایستند.
اریک بالستروس، عضو تیم، که این سیستم را امتحان کرد، میگوید: «احساس میکند که نیروی اضافی با او بوده است. «تصور کنید که یک کوله پشتی پوشیدهاید و شخصی بالای آن را گرفته و به نوعی شما را بالا میکشد. با گذشت زمان کار با این اعضا، به نوعی طبیعی میشود.»
بنابراین با اثبات اینکه بازوهای ربات میتوانند به افراد کمک کنند تا بلند شوند، گام بعدی تیم این است که آن را را در آخرین نسخه SuperLimbs خود بگنجانند، که شامل دو بازوی چند مفصلی است که از دو طرف پایین کوله پشتی آویزان میشوند. در لباس فضایی، کوله پشتی شامل سیستمهای کنترلی و همچنین دستگاه تنفس فضانورد است.
استفاده از این ابراعضا، باعث بهبود بهرهوری در حین کار در ماه با تثبیت بدن کاربر، پیشبینی و پیشگیری از سقوطها قبل از وقوع، و کاهش فعالیت متابولیک فضانوران میشود. در ضمن اکسیژن فضانوردان حفظ میشود و میتوانند مدت بیشتری، بیرون ماهنشین یا ایستگاه ماه در آینده کار کنند.
مرحله بعد این است که این اعضا کاملا با لباسهای فضایی جفت شوند و در شبیه سازهای کم گرانش آزمایش شود.
بالستروس میگوید: «در 80 درصد سقوط در زمان آپولو، وقتی فضانوردان میافتادند که حفاری یا نوعی کار با ابزار انجام میدادند. ماموریتهای آرتمیس واقعاً بر ساخت و ساز و حفاری متمرکز خواهند شد، بنابراین خطر سقوط بسیار بیشتر است. ما فکر میکنیم که ابراعضا یا SuperLimbs میتواند به ببهینه شدن کار کمک کنند.»
منبع: MIT
مطالب مرتبط
