شگفتانگیز است بدانید که این هواپیماها هم بر روی ناو هواپیمابر فرود آمدهاند
به صورت روتین، هواپیماهایی که برای فرود و برخاست روی ناوهای هواپیمابر طراحی و بهینهسازی شدهاند، از ویژگیهای خاصی مانند چرخهای تقویتشده، قلاب توقف (arresting hook) برای گرفتن کابلهای توقف، و بالهای تاشو برای جا گرفتن در فضای محدود ناو برخوردار هستند. برای مثال میتوان به اینها اشاره کرد:
- F/A-18 هورنت (F/A-18 Hornet) و F/A-18E/F سوپر هورنت (F/A-18E/F Super Hornet)
- جنگنده/بمبافکن چندمنظوره نیروی دریایی ایالات متحده.
- F-35C لایتنینگ II (F-35C Lightning II)
- نسخه ناوپرواز جنگنده نسل پنجم با قابلیتهای مخفیکاری و فرود روی ناو.
- E-2 هاوکآی (E-2 Hawkeye)
- هواپیمای کنترل و هشدار زودهنگام (AWACS) با بالهای تاشو.
- C-2 گریهوند (C-2 Greyhound)
- هواپیمای تحویل بار و نفرات (Carrier Onboard Delivery یا COD).
- EA-18G گراولِر (EA-18G Growler)
- نسخه جنگ الکترونیک F/A-18 Super Hornet، با قابلیت ایجاد اختلال الکترونیکی.
- T-45 گاسهاوک (T-45 Goshawk)
- هواپیمای آموزشی برای آموزش خلبانان نیروی دریایی جهت عملیات ناوپرواز.
اما هواپیماهایی هم بودهاند که اصلا برای فرود آمدن و برخاستن روی ناوهای هواپیمابر طراحی نشده بودند، اما به خاطر اهداف خاصی برای فرود و برخاست آنها برنامههایی موفقی در طول تاریخ انجام شده:
سی-۱۳۰ هِرکولِس: بزرگترین هواپیمای فرود آمده بر ناو
هواپیمای باری سی-۱۳۰ هِرکولِس (C-130 Hercules) بزرگترین هواپیمایی است که تا به حال بر روی ناو هواپیمابر فرود آمده است. این هواپیما، که عمدتاً توسط نیروی هوایی ایالات متحده (USAF) استفاده میشود، معمولاً به دلیل اندازه بزرگش بر روی ناوها فرود نمیآید. اما در سال ۱۹۶۳، نیروی دریایی ایالات متحده (US Navy) تصمیم گرفت برای افزایش توان حملونقل خود، این هواپیما را بهعنوان یک هواپیمای تحویلبار سنگین (Super COD) آزمایش کند.
آزمایش بر روی ناو یواساس فورستال (USS Forrestal) انجام شد و طی آن سی-۱۳۰ توانست با موفقیت ۲۹ فرود و برخاست و ۲۱ فرود کامل بدون کمک و همچنین برخاست با حداکثر وزن را انجام دهد. با این حال، این آزمایش موفق ولی بسیار پرخطر تلقی شد و بهعنوان یک رویه استاندارد پذیرفته نشد.
بمبافکن بی-۲۵: آغاز حمله پس از پرل هاربر
پس از حمله ژاپنیها به پرل هاربر در سال ۱۹۴۱، ایالات متحده به دنبال راهی سریع برای حمله متقابل بود. در این پژوهش، نیروی هوایی ایالات متحده (USAF) در سال ۱۹۴۲ تصمیم گرفت از ناو هواپیمابر، بمبافکنهای بی-۲۵ (B-25) را به ژاپن بفرستد. این بمبافکنها که به دلیل اندازه بزرگشان مناسب ناو نبودند، پس از انجام آزمایشهایی، با تغییراتی مانند کاهش وزن و افزودن سوخت بیشتر، آماده مأموریت شدند.
در تاریخ ۱۸ آوریل ۱۹۴۲، اسکادرانی از این بمبافکنها به رهبری سرهنگ جیمی دولیتِل (Lt. Col. Jimmy Doolittle) در اولین حمله به خاک ژاپن شرکت کردند. این عملیات موفقیتآمیز بود و بعدها چندین بار دیگر از بی-۲۵ برای مأموریتهای مشابه استفاده شد.
فرار به سبک غیرمنتظره: فرود هواپیمای غیرنظامی بر ناو
در سال ۱۹۷۵، زمانی که ارتش شمال ویتنام به سایگون (Saigon) حمله کرد، یکی از افراد نیروی هوایی ویتنام جنوبی، بانگ-لی (Bung-Ly)، با استفاده از یک هواپیمای سِسنا ۰-۱ بِرد داگ (Cessna O-1 Bird Dog)، خود، همسر و پنج فرزندش را نجات داد. این هواپیما که تنها ظرفیت دو نفر را داشت، برای فرود بر ناو طراحی نشده بود. اما بانگ-لی موفق شد به ناو یواساس میدوِی (USS Midway) برسد و پس از ارسال پیامی دستنویس، با دستور فرمانده ناو، هواپیمایی با ارزش دههای میلیون دلار از عرشه اصلی به کنار برود، تا فضایی برای فرود امن هواپیمای او ایجاد شود.
پروژه مخفیانه: فرود هواپیمای جاسوسی یو-۲ بر ناو
هواپیمای جاسوسی یو-۲ (U-2 Dragon Lady)، که به دلیل ارتفاع پروازی بالای خود مشهور هستند، در پروژهای مخفیانه به نام «وال تِیل» (Whale Tale) توسط سازمان اطلاعات مرکزی (CIA) و نیروی دریایی ایالات متحده برای فرود بر ناو هواپیمابر مورد آزمایش قرار گرفت. این هواپیما توانست از یواساس کیتی هاوک (USS Kitty Hawk) بدون استفاده از کاتاپولت بلند شود، اما در اولین فرود خود بال یکی از هواپیماها آسیب دید. پس از تقویت ساختار و افزودن تغییرات لازم، در نهایت در سال ۱۹۶۴ اولین فرود موفق انجام شد.
با این حال، این پروژه به دلیل پیشرفت فناوریهای جاسوسی ماهوارهای دیگر ادامه نیافت.
مطالب مرتبط
