ریا سیهورن در سریال جدید اپل؛ آیا جانشین شایستهای برای Better Call Saul خواهد بود؟
روی پسزمینهای زرد و روشن، تصویر یک لبخند ساده که با گوشپاککن کشیده شده، روی حساب رسمی Apple TV+ منتشر شد و باعث انفجار حدسوگمانها در میان طرفداران Better Call Saul شد. بازیگر دوستداشتنی نقش کیم وکسلر، یعنی ریا سیهورن، در قالب پروژهای جدید و مستقل از جهان برکینگ بد، بازمیگردد. سریالی با فضای «ملایم» علمی-تخیلی که از مدتها پیش توسط وینس گیلیگان در سکوت توسعه یافته بود و حالا با سفارش دو فصل کامل از سوی اپل، وارد فاز اجرایی شده است. اینبار خبری از جیمی مکگیل یا محاکمه وکلا نیست؛ سیهورن قرار است نقشی متفاوت، قهرمانگونه و البته تروماتیک را بازی کند. تصویری که منتشر شده، نشانهای از لحن خاص سریال است؛ مرموز، مینیمال و شاید روانشناختی. خود گیلیگان وعده داده که این کاراکتر کاملاً متفاوت از کیم خواهد بود؛ اما همچنان ریشه در اخلاق، تلاش برای خوبی و مبارزه با درون زخمی دارد. هنوز نام سریال اعلام نشده، اما حضور همزمان سیهورن، گیلیگان، و لوکیشن آشنای آلبوکرکی، نوید پروژهای پرطرفدار را میدهد.
سریالی تازه، جهانی مستقل؛ اما ریشهدار در امضای گیلیگان
نخستین نکته مهم این است که برخلاف انتظار بسیاری، سریال جدید نه ادامهای برای Better Call Saul است و نه اسپینآفی از Breaking Bad. این پروژه کاملاً مستقل طراحی شده و در جهانی کاملاً متفاوت میگذرد، هرچند فضای آن، همچنان نشانههایی از سبک شخصی گیلیگان را به همراه دارد: تقابل اخلاق و واقعیت، ضدقهرمانهای شکننده، و طنزی سرد در دل وضعیتهای پیچیده.
ریا سیهورن در این سریال نقشی کاملاً متفاوت از کیم وکسلر بازی میکند. شخصیت او هنوز معرفی نشده، اما گیلیگان گفته: «او قهرمانی است که با زخمهایش زندگی میکند، اما همچنان تلاش میکند خوب باشد». این جمله بهشکلی ظریف یادآور قوس اخلاقی کاراکترهای گذشته اوست، از والتر وایت گرفته تا جیمی مکگیل.
در نگاه اول، انتخاب ژانر علمی-تخیلی شاید برای مخاطبهای دنیای وکالت و جنایت عجیب بهنظر برسد، اما این انتخاب هوشمندانه است. چرا؟ چون در این فضای باز و تخیلی، گیلیگان میتواند بدون محدودیتهای ژانر واقعگرایانه، تجربهای روانشناختیتر و حتی استعارهایتر خلق کند. آن لبخند زرد با گوشپاککن، بیش از آنکه نشانهای از شادی باشد، بهنوعی استعارهای از «ساختگیبودن خوشبختی» در جهان آیندهنگر سریال است.
چرا این سریال میتواند برای طرفداران Better Call Saul مهم باشد؟
چند دلیل جدی وجود دارد که این سریال میتواند دل هواداران Better Call Saul را بهدست آورد:
۱. حضور ریا سیهورن، با قدرت بازیگریاش که در فصل آخر Better Call Saul نامزد امی شد.
۲. بازگشت وینس گیلیگان به فرم نویسندگی تکنفره و خلاقانهاش.
۳. فضای مکانی مشترک: بله، سریال جدید هم در آلبوکرکی (Albuquerque) فیلمبرداری میشود، همان شهر خاطرهانگیز وقایع برکینگ بد.
۴. سفارش دو فصل کامل از سوی Apple TV+ از همان ابتدا، که نشانهای از اعتماد کامل پلتفرم به این پروژه است.
با توجه به سکوت خبری کامل در مورد خط داستانی، و تنها یک تصویر تبلیغاتی، بهنظر میرسد که اپل و گیلیگان روی عنصر غافلگیری و کشف تدریجی حساب کردهاند. همان روشی که Better Call Saul را از یک سریال اسپینآف معمولی، به یکی از پیچیدهترین درامهای تلویزیونی قرن رساند.
علمیتخیلی اما نه فضایی
وقتی میشنویم «سریال علمیتخیلی»، اغلب ذهنمان به سمت سفینهها، آیندهٔ دور یا ماشینهای زمان میرود. اما اینجا با اصطلاح خاصی روبهرو هستیم: «mild sci-fi» یا «علمیتخیلی ملایم». این سبک بیشتر به جای پرداختن به تکنولوژیهای عجیب، به تأثیر آنها بر ذهن، جامعه و تصمیمهای انسانی میپردازد. چیزی شبیه به اپیزودهای آرامتر Black Mirror یا حتی سریال Severance از اپل.
با توجه به چیزی که تاکنون از این پروژه منتشر شده، یعنی تصویری با لبخندی ساده، پسزمینهای زرد، و شعار «Happiness is Contagious» (خوشبختی واگیردار است)، میتوان حدس زد که سریال قرار است با مفهوم شادی ساختگی، کنترل ذهنی یا نوعی از سیستم اجتماعی آیندهنگر بازی کند. شاید چیزی شبیه به نسخهای پیچیدهتر از «Pleasantville» یا «The Truman Show»، اما با امضای گیلیگان که دوست دارد تاریکی را در زیر سطح روشنایی روایت کند.
از حرفهای خود گیلیگان اینطور برمیآید که با شخصیتی طرف هستیم که «آسیبدیده» اما «در تلاش برای خوب بودن» است. چنین توصیفی، فضای روانشناختی داستان را برجسته میکند؛ جایی که شخصیت اصلی شاید در برابر فشار سیستمی که شادی اجباری را دیکته میکند، مقاومت میکند یا اصلاً بهدنبال معنای واقعی خوشبختی در جهانی مصنوعی است. همین نگاه، ترکیبی از اخلاق، فلسفه، و داستانی تودرتو را نوید میدهد.
مطالب مرتبط
