فیلم افسانه‌ ۱۹۰۰ – خلاصه داستان، نقد و بررسی – The Legend of 1900

0

کارگردان و نویسنده فیلمنامه: جوزپه تورناتوره.

موسیقی متن: انیو موریکونه

بازیگران: تیم راث (۱۹۰۰)، پروئیت تیلور وینس (مکس توونی)، ملانی تیری (دختر)، بیل نان (دنی). محصول ایتالیا. ۱۷۰ دقیقه (نسخه‌ی ایتالیایی) و ۱۲۵ دقیقه (نسخه‌ی بین‌المللی)

ژانر: درام/ رومانس

افسانه‌ی۱۹۰۰باعنوان اریژینال افسانه‌ی پیانیست روی اقیانوس براساس یک تک‌گویی از الساندرو باریکو ساخته شد. فیلم داستان شخصیتی است با نام مستعار ۱۹۰۰ که در دوران نوزادی روی کشتی توسط یکی از خدمه پیدا می‌شود و روی همان کشتی بزرگ می‌شود و هیچ‌وقت هم آن را ترک نمی‌کند. ۱۹۰۰ در سالن پذیرایی کشتی پیانو مینوازد و استعداد شگرفی در این کار دارد. داستان زندگی او را به صورت بازگشت به گذشته از زبان دوست‌اش مکس می‌شنویم. ساخت افسانه‌ی ۱۹۰۰، اولین فیلم انگلیسی زبان تورناتوره، ۱۱۰ روز طول کشید و حدود ۲۰ میلیون دلار هم خرج برداشت که با استاندارد‌های سینمای ایتالیا در زمان تولید فیلم فاصله‌ی بسیاری داشت.

سفارش طراحی سایت در کارلنسر با قیمت توافقی
لیزر هموروئید درمان بواسیر در کلینیک تخصصی هموروئید تهران

از نگاه منتقدان

راجر ایبرت (شیکاگو سان-تایمز): «در این ایده که مردی در اقیانوس‌پیمایی به دنیا آمده و هیچ وقت از آن پیاده نشده، نوعی جذابیت خاص وجود دارد. این مرد حرکت نمی‌کند اما هیچ‌وقت هم در حالت سکون نیست. نقش این مرد در بزرگسالی را تیم راث بازی می‌کند، با چشمان غمگین و خنده‌ی تلخ‌اش. او هر شب همان‌طور که خدمه‌ی کشتی تغییر می‌کنند و بندر‌ها پشت سر گذاشته می‌شوند، پشت پیانو می‌نشیند و مینوازد. داستان زندگی او را از زبان بهترین دوست‌اش مکس می‌شنویم، نوازنده‌ی ترومپت ارکستر کشتی. روایت داستان تقریباً از انتها شروع می‌شود وقتی که مکس در مغازه‌ی عتیقه‌فروشی صفحه‌ای پیدا می‌کند و متوجه می‌شود این صفحه ملودی عاشقانه‌ی ۱۹۰۰ برای تنها زنی است که چیزی نمانده بود کاری کند او کشتی را ترک کند. فیلم را جوزپه تورناتوره ساخته که مثل بسیاری از کارگردانان اروپایی متوجه دشواری‌های پیداکردن مخاطب پرتعداد آمریکایی با فیلم‌های زیرنویس‌دار شده و به همین خاطر این فیلم را به زبان انگلیسی ساخته است. با وجود این، افسانه‌ی ۱۹۰۰ ذاتاً ایتالیایی است و حکم یک اپرا را دارد. افسانه‌ی ۱۹۰۰ لحظاتی برگرفته از تخیلی عظیم دارد: برای مثال در یک صحنه پیانو در گذر کشتی از توفانی روی سطح تمیز و برّاق سالن آن به جلو و عقب می‌رود و ۱۹۰۰ هم همین‌طور به نواختن ادامه می‌دهد. اما مشکل فیلم در این است که هیچ وقت آن‌طور که انتظار داریم ما را متقاعد نمی‌کند. نظر فیلم درباره‌ی این مرد چیست؟ آیا او دیوانه است یا قهرمان؟ انسانی خوب است یا خودپسند؟ »

جیمز براردینلی (ریلویوز): «جوزپه تورناتوره استعداد خاصی برای پرداختن به داستان‌هایی دارد که به طرز دلچسبی سانتی‌مانتال‌اند و در این مسیر به ورطه‌ی تبدیل آن‌ها به ماجرا‌هایی پرسوز و گداز نمی‌افتد. آیا افسانه‌ی ۱۹۰۰ مخاطب‌اش را مورد سوءاستفاده قرار می‌دهد؟ البته که این طور است اما تورناتوره در انجام این کار استاد است. کارگردان فانتزی، شیطنت، کمدی و درام را باهم در آمیخته و ترکیبی روح‌نواز خلق کرده است. تماشای افسانه‌ی ۱۹۰۰ حال را خوب می‌کند. این یکی از آن فیلم‌هاست که می‌تواند سینمارو‌های دل‌سخت شده را در آن واحد به‌گریه و خنده بیندازد. فیلم از نظر تولید نسبتاً بی‌نقص است. دوربین لایوش کولتای طوری حرکت می‌کند که به بیننده حس تماشای صحنه‌هایی جادویی را القا می‌کند و موسیقی متن انیو موریکونه هم بهترین مکمل برای ترفند‌های بصری فیلمبردار است. »

به روایت تورناتوره

  • چطور شد برای نقش پیانیست همیشه روی دریا مانده‌ی فیلم افسانه‌ی ۱۹۰۰ از تیم راث استفاده کردی؟
  • بعد از گذشت ده دقیقه از تولد ایده‌ی ساخت فیلم در ذهن‌ام، فکرم سراغ چهره‌ی تیم راث رفت. او هنرپیشه‌ای «چاپلینی» است. از اینکه می‌شد بخش‌هایی از پیش زمینه‌ی ذهنی تماشاگر از فیلم‌های قبلی تیم راث را وارد این فیلم کنم هم خوشم آمد. راث به همراه پروئیت تیلور وینس زوجی را تشکیل می‌دهد که یادآور زوج استن لورل و اولیور هاردی است. یکی از زوج‌هایی که آدم پیش خودش فکر می‌کند بدون یکی از آن‌ها دیگری نمی‌تواند وجود داشته باشد.

معمولاً در آمریکا وقتی کارگردانی قصد به کارگرفتن بازیگری را دارد، باید با مدیر برنامه‌هایش صحبت کند، مدیران با استودیو صحبت می‌کنند و استودیو هم با مدیر برنامه‌های بازیگر حرف می‌زند و آن‌ها هم با خود بازیگر صحبت می‌کنند و بعد مدیر برنامه‌های بازیگر، نظر بازیگر را به استودیو می‌گوید، استودیو آن نظر را به مدیر برنامه‌ی کارگردان منتقل می‌کند و در نهایت هم کارگردان از طریق مدیر برنامه‌هایش از نظر بازیگر مطلع می‌شود. اگر این زنجیره در نهایت ختم به پاسخ مثبتی شود، کارگردان می‌تواند با هنرپیشه صحبت کند. این روش معمول قضیه هست و البته استثنا‌هایی هم وجود دارد، مثلاً مارتین اسکورسیزی به صورت مستقیم با هنرپیشه‌ها تماس تلفنی برقرار می‌کند. وقتی که احساس کردم تیم هنرپیشه‌ی مناسب برای فیلم من است، به مدیر برنامه‌های او زنگ زدم و شماره تلفن او را خواستم و بعد یک فکس برای تیم فرستادم. بعد از ۱۸ ساعت او با من تماس گرفت و گفت که فیلم‌های من را دیده و علاقمند است درباره‌ی این فیلم تازه باهم حرف بزنیم. به او گفتم که هنوز فیلمنامه‌ای آماده نکرده‌ام اما دلم می‌خواهد تو را ببینم. او گفت که جایی در کارولینای شمالی یا جنوبی سرگرم فیلمبرداری است. درست یادم نمی‌آید کدام یکی بود. من هم گفتم باشه و ۴۸ ساعته خودم را به آنجا می‌رسانم. این‌طور شد که او را دیدم، کمی درباره‌ی ایده‌ام با او حرف زدم و او گفت «باشه، من توی این فیلم بازی می‌کنم. » جالب اینجاست که وقتی من تازه داشتم کار نگارش فیلمنامه را شروع می‌کردم، مدیر برنامه‌های او به همراه وکلا داشتند قرارداد را می‌نوشتند و تیم بدون خواندن اولین نسخه‌ی فیلمنامه قرارداد را امضاء کرد. در نتیجه، باید بگویم همه چیز فیلم افسانه‌ی ۱۹۰۰ از همین برخورد اولیه میان من و تیم شکل گرفت، رابطه‌ای بدون پیش‌زمینه‌ی قبلی بین دو نفر که احساسی مشابه درباره‌ی سینما دارند. شنیده‌ام که در گفتگو‌ها تیم وقتی شروع به حرف زدن درباره‌ی من می‌کند، دل‌اش نمی‌آید به حرف‌هایش پایان دهد. من هم می‌توانم ساعت‌ها درباره‌ی او حرف بزنم. رابطه‌ای که بین ما خلق شد، تطبیق عواطف دو انسان با هم بود.

  • تماشاگر فیلم افسانه‌ی ۱۹۰۰ برجسته‌ترین تصویری که از تیم راث در ذهن دارد، از نقش آفرینی‌های او در فیلم‌های کوئنتین تارانتینو است. می‌خواستی با حضور تیم راث در فیلم به چه نتیجه‌ای برسی و به نظرت جنس نقش‌آفرینی او در این فیلم با تصویر ذهنی قبلی تماشاگر از بازی‌های او در فیلم‌های تارانتینو چه تفاوتی دارد؟
  • البته من بازی او در فیلم‌های تارانتینو را هم دیده‌ام اما اولین باری که تیم راث را دیدم در فیلم روزنکرانتس و گیلدنسترن مُرده‌اند (تام استاپارد، ۱۹۹۰) بود که راث نقش گیلدنسترن را بازی می‌کرد. بعد در نیویورک هم فیلم راب روی (مایکل کاتون- جونز، ۱۹۹۵) را دیدم که فیلم خوبی نبود اما راث در آن نقش ضد قهرمان عجیب و غریبی را بازی می‌کرد. با دیدن این نقش‌آفرینی او بود که به این نتیجه رسیدم تیم راث بازیگری پیچیده‌تر از آن است که در فیلم‌های تارانتینو دیده‌ام و به نظرم آمد دارای ابزار قدرتمند بیان است. از آن به بعد او را به دقت زیر نظر گرفتم و وقتی چهار اتاق (۱۹۹۵) را دیدم، که تیم در آن نقش شخصیتی شبیه به چاپلین را بازی می‌کند، پیش خودم گفتم این بازیگر توانایی‌های متعددی دارد. وقتی مونولوگ کتاب الساندرو باریکو را خواندم، چهره‌ی تیم مقابل چشمان‌ام نقش بست. توضیحی منطقی برای این موضوع ندارم اما شک ندارم که احساس‌ام درست بود. بودجه‌ی فیلم ما مثل فیلم‌های دیگری که تیم در آن‌ها بازی می‌کند نبود. او حتی مجبور بود پنج ماه نواختن پیانو یاد بگیرد. اما نکته اینجاست که هنرپیشه‌ها تغییر را دوست دارند، به خصوص وقتی که می‌دانند می‌توانند کار‌هایی بیشتری انجام بدهند و تیم هم به همین خاطر جذب این فیلم شد.

جوایز

  • برنده‌ی گلدن گلوب بهترین موسیقی متن (انیو موریکونه) در سال ۲۰۰۰
  • برنده‌ی جایزه‌ی بهترین کارگردانی (جوزپه تورناتوره)، بهترین فیلمبرداری (لایوش کولتای)، بهترین موسیقی متن، بهترین طراحی تولید و لباس به همراه جایزه‌ی ویژه برای جوزپه تورناتوره از جوایز دیوید دی دوناتلو (۱۹۹۹)
  • برنده‌ی جایزه‌ی بهترین کارگردانی، بهترین فیلمنامه (جوزپه تورناتوره)، بهترین تهیه‌کننده، بهترین طراحی لباس و تولید و جایزه‌ی روبان نقره‌ای ویژه برای انیو موریکونه از طرف سندیکای ملی ژورنالیست‌های فیلم ایتالیا (۱۹۹۹)
  • برنده‌ی جایزه‌ی بهترین فیلمبرداری از جوایز فیلم اروپا (۱۹۹۹).

منبع: دنیای تصویر

   

پستهای اخیر

معرفی کتاب دوپامین، مولکولی با خواص شگفت‌انگیز، نوشته دانیل زد لیبرمن و مایکل ای. لانگ

نوروترنسمیترها یا  مواد شیمیایی میانجی، به ما انگیزه می‌دهند در پی رسیدن به چیز‌های بسیار دور برآییم؛ چه امور مادی و چه اموری مانند عشق و دانش و قدرت. یکی از مهم‌ترین میانجی‌های شیمایی در مغز، دوپامین نام دارد. این ماده چه بخواهیم نمکدان…

ویدئو: اگر اپل زمان معرفی نخستین نسخه کامپیوتر مک، فناوری ساخت تبلیغات ویدئویی به سبک الان داشت…

ویدئوهای تبلیغی این روزهای محصولات فناوری را در نظر بگیرید. همیشه کنجکاوم بدانم چه حسابگری‌هایی برای ساخت آنها صورت می‌گیرد؟ سناریوی ساخت آنها با چه حساسیت‌هایی دنبال می‌شود؟ چطور ویدئوهای گرفته شده با دوربین‌های پیشرفته و ویدئوهای سه‌بعدی…

افزایش ناگهانی بازیکنان بتلفیلد ۴ شرکت EA را وادار به نصب سرورهای اضافی کرد

بازی بتلفیلد ۴ همزمان با نزدیک شدن به هشتمین سالگرد انتشار خود؛ با هجوم گسترده و ناگهانی گیمرها مواجه شده است. البته، در این میان چندین عامل در دست یکدیگر باعث شدند تعداد بازیکنان به طور ناگهانی افزایش پیدا کنند. اعلام تاریخ انتشار نسخه…

چگونه حالت شب (Dark Mode) اینستاگرام را در اندروید و iOS فعال کنیم؟

ویژگی Dark Mode روی دستگاه‌ها و اپلیکیشن‌ها یک مزیت بزرگ است. حالت تاریک یا حالت شب می‌تواند امکان استفاده از دستگاه‌ها در نور کم را ممکن است و مانع از آسیب بیشتری به کره چشم شود. همین‌طور، مانع از مزاحمت و اختلال‌هایی می‌شود که با نور شدید…

شرکت هیوندای، بوستون داینامیکس -شرکت معروف سازنده روبات‌های حیوان‌نما- را خرید

گروه هیوندای موتور اعلام کرد بخش عمده‌ای از سهام شرکت Boston Dynamics را از شرکت فناوری ژاپنی Softbank خریداری کرده است. هیوندای با این خرید، گام بسیار بزرگی به سوی دنیای رباتیک موبایل برداشت. شرکت بوستون داینامیکس بیشتر به خاطر ساخت…

مینی‌سریال جدیدی که باید ببینید: کاتلا، رازهای شهر آتشفشانی

همان طور که قبلا هم در `پست‌های معرفی مینی سریال‌ها در «یک پزشک» نوشته بودم، در دوران همه‌گیری کرونا ما مدتی است که با فصل طلایی مینی‌سریال‌ها مواجه شده‌ایم و هر چند وقت یک بار یک مینی سریال دیدنی، غافلگیرمان می‌کند. برای همین است که من…

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.