فیلم دانتون – نقد، بررسی و خلاصه داستان – Danton (1983)

1

کارگردان : آندری وایدا
فیلمنامه‌نویس : ژان کلود کاری‌یر، برمبنای نمایش‌نامه ماجرای دانتون نوشته استانیسلاوا پرسیبیشِفسکا.
فیلمبردار : ایگور لوتر.
آهنگساز(موسیقی متن) : ژان پرودرومیده.
هنرپیشگان : ژرار دوپاردیو، وویچک پشونیاک، آن آلوارو، رولان بلانش، پاتریش شرو، امانوئل دوبوِر، کریشتف گلوبیش، رانلد گاتمن، ژرار هاردی و آلن ماس.
نوع فیلم : رنگی، ۱۳۶ دقیقه.

نوامبر سال 1793. «ژرژ دانتون» (دوپاردیو)، عضو کمیته امنیت عمومی و یکی از بنیان‌گذاران حکومت «ترور»، همراه دوستش، «ماکسیمیلیان دو روبسپیر» (پشونیاک)، پس از تبعیدی کوتاه و خودخواسته به پاریس قحطی‌زده باز می‌گردد. او که دیگر از خون‌ریزی خسته شده، پیشنهاد مذاکره با دشمنان برون‌مرزی فرانسه را برای دست‌یابی به صلح می‌دهد، و برای ایجاد دوباره فضای بردباری و تساهل در درون مرزهای کشورش تلاش می‌کند.

این بحث باعث نگرانی دیگر اعضای کمیته، به رهبری «روبسپیر»، می‌شود که خواستار پیروزی مطلق فرانسه و حکومت انقلابی‌اش هستند. با وجود آنکه «روبسپیر» امیدوار است «دانتون» و هوادارانش را به پیروی از اصولی که روزی آنان را متحد می‌کرد، بازگرداند، ولی با توقیف روزنامه «کامی دمولن» (شرو) – از همپیمانان «دانتون» – توسط رئیس منفور پلیس مخفی، «هرون» (ماس)، موافقت می‌کند.

در عوض، «دانتون» هم برای دستگیری «هرون» تلاش می‌کند، و دیدارش با «روبسپیر» – که با مستی «دانتون» همراه است – تنها تفاوت‌های انکارناپذیر این دو مرد را ثابت می‌کند. «روبسپیر» که موفق نشده همدلی «دمولن» را جلب کند و زمزمه‌هائی درباره توطئه «دانتون» (که در واقع کار دیگر اعضای کمیته است) روی او تأثیر گذاشته، با دستگیری «دانتون» و یارانش موافقت می‌کند.

«دانتون» که ابتدا به قدرت سخنوری و هم‌پیمانان سیاسی‌اش در کنگره – که بر کار کمیته نظارت می‌کند – دل‌خوشی است، متوجه می‌شود که به او اجازه حرف زدن در کنگره را نمی‌دهند، جریان محاکمه ثبت نمی‌شود، و خبرنگارها هم حق حضور در آن را نخواهند داشت. «دانتون» و یارانش که حتی ار فرار خواندن شهود به دادگاه هم محروم شده‌اند، به‌عنوان اعتراض آنجا را ترک می‌کنند و غیابی محکوم می‌شوند. در حالی که سر بریده «دانتون» را به مردم نشان می‌دهند، «روبسپیر» ناامیدانه این پیشنهاد را که خود را حاکم‌تام‌الاختیار فرانسه را اعلام کند، رد می‌کند.

دانتون شخصیت تاریخی دراماتیکی است متعلق به یک مقطع تاریخی بسیار دراماتیک یعنی انقلاب فرانسه. ایده‌آلیستی در جبهه انقلابیون قاطع و خشونت‌گرا که می‌خواهد آنان را به ملایمت دعوت کند: «مردی در وسط» که وایدا به‌عنوان شخصیت اصلی فیلم خود برمی‌گزیند. انتخابی که تماشاگر را به یافتن شباهت‌هائی میان تفسیر وایدا از جناح‌های سیاسی دوره انقلاب فرانسه و جناح‌های درونی جنبش هم‌بستگی لهستان، وطن او و موضوع اکثر فیلم‌هایش، فرا می‌خواند.

دانتون شرح دقیق و موثقی از حوادث سال‌های 1793 و 1794 نیست و در واقع در زمان نمایش، اعتراض تعدادی از منتقدان و مورخان را برانگیخت ولی در القای شور آتشین و ناسازگاری‌های توفانی ملازم یک انقلاب، موفق است و به فرآیند پیچیده رقابت و حذف می‌پردازد که هر انقلابی خواه‌ناخواه دربردارد. در نتیجه، فیلم به‌رغم لباس (کار ایوون ساسنو دو نسله) و دکور (کار آلن استارسکی و ژیل واسته) و بازسازی چشم‌گیر پاریس قرن هجدهم، طنینی معاصر دارد. «دانتون» و «روبسپیر» هم‌فکرانی هستند که در طول زمان راه‌های‌شان جدا می‌شود.

دوپاردیوی فرانسوی به فوران احساسات «دانتون» جلوه‌ای ملموس می‌بخشد و پشونیاکِ لهستانی «روبسپیر» را اصول‌گرائی خود محور می‌نمایاند. دوئل عقاید و انگیزه‌ها میان این دو، تماشاگر را درگیر می‌کند و جمله‌ها، مثل اعترافاتی قلبی به‌نظر می‌رسند، نه خطابه‌هائی سرد و بی‌روح.


اگر خواننده جدید سایت «یک پزشک»  هستید!
شما در حال خواندن سایت یک پزشک (یک پزشک دات کام) به نشانی اینترنتی www.1pezeshk.com هستید. سایتی با 18 سال سابقه که برخلاف اسمش سرشار از مطالب متنوع است!
ما را رها نکنید. بسیار ممنون می‌شویم اگر:
- سایت یک پزشک رو در مرورگر خود بوک‌مارک کنید.
-مشترک فید یا RSS یک پزشک شوید.
- شبکه‌های اجتماعی ما را دنبال کنید: صفحه تلگرام - صفحه اینستاگرام ما
- برای سفارش تبلیغات ایمیل alirezamajidi در جی میل یا تلگرام تماس بگیرید.
و دیگر مطالب ما را بخوانید. مثلا:

عکس های رنگی مردم «عادی» در دوران استالین که توسط یک دیپلمات آمریکایی که به دلیل جاسوسی اخراج شد،…

زندگی مردم عادی چیزی است که آنچنان که باید و شاید ثبت نمی‌شود. مورخی را تصور کنید که پنج دهه بعد بخواهد در مورد تاریخ الان ایران تحقیق کند. او احتمالا انبوهی از روزنامه‌های و مجلات و کتاب‌ها و مصاحبه‌های شفاهی و آمارها یا اطلاعات سایت‌ها را…

عکس‌های نوستالژیک: آدم‌های و تلویزیون‌هایشان در دوره اوج تلویزیون

دوره اوج شکوه تلویزیون کی بود؟ دست‌کم دوره اوج مونواوگ چه زمانی بود؟یک زمانی تلویزیون پیشرفته‌ترین وسیله ارتباطی ما با دنیای خارج بود. الان تلویزیون‌های هوشمند، گوشی و تبلت‌ها و لپ‌تاپ‌ها جای آن به اصطلاخ متکلم وحده را گرفته‌اند.…

عکس‌های قبل و بعد بی‌نظیر تاریخی: بناها و مناظر در گذر زمان

عکس‌های قبل و بعد همیشه علاقه‌مند زیادی دارند. مدتهاست که در اینترنت عکس‌های قبل و بعد افرادی که رژیم لاغری اختیار می‌کنند یا بدنسازی می‌کنند یا جراحی زیبایی می‌کنند، منتشر می‌شود و محبوبیت زیادی هم دارند.اما در سطحی ژرف‌تر، بیایید…

با این تصاویر کارت پستال خیلی قدیمی در دهه ۱۹۰۰ آمریکایی‌ها، تصور خود از ۱۰۰ سال بعد را نشان داده…

مجموعه‌ای جذاب از کارت پستال‌های عجیب و غریب و در عین حال جذاب از استیون آر. شوک، دیدگاه‌هایی را ارائه می‌دهد که در دهه ۱۹۰۰ تصور شده است و نشان می‌دهند که چگونه شهر‌ها، شهرک‌ها و دهکده‌ها در سراسر ایالات متحده ممکن است طی ۱۰۰ سال آینده…

آخرین «نمونه» مقاوم – هر یک از اینها، آخرین چیزهای سالم به جا مانده در طول تاریخ هستند

از برخی جنبه‌های تاریخی چیزهای قالب توجهی به جا مانده، مثلا هزاران سکه از یک دوره تاریخ یا ده‌ها زره یا شمشیر یا کتاب‌های پوستی فراوان. اما برخی چیزها هم آنقدر نادر از بلایایی طبیعی و فساد و آتش‌سوزی‌های در امان مانده‌اند که تبدیل به آخرین…

اگر سیمپسون‌ها در دنیا وستروس بودند! گالری عکس

وستروس یک سرزمین یا قاره تخیلی و یکی از مکان‌های اصلی مجموعه رمان‌های فانتزی «آواز یخ و آتش» نوشته جورج آر آر مارتین است. انکاتی در مورد وستروسجغرافیا: وستروس در غرب قاره اسوس قرار دارد و با دریای باریکی که به نام دریای باریک شناخته…
1 نظر
  1. Soheil می گوید

    فیلم “دانتون” به عقیده من یک شاهکار بی بدیل تاریخ سینمای جهان است. آندری وایدا، کارگردان نکته سنج و مسلط به کار، فیلمی منسجم و یگانه خلق کرده است. فیلم با موسیقی متن بسیار اثرگذار و زیبا این نوید را می دهد که در انتظار تماشای یک رویداد تاریخی وحشتناک و دراماتیک در دوره حکومت وحشت پس از وقوع انقلاب در فرانسه خواهیم بود. صحنه های اول فیلم با درخشش برق تیغه گیوتین شروع می شود که چشمان خیره دانتون را در هنگام عبور از میدان گیوتین (میدان کنگورد) به خود جلب می کند. گویی که دانتون در این فکر غوطه می خورد شاید روزی نزدیک، سرش را به تیغ گیوتین خواهند سپرد. در پایان فیلم نیز دوباره این گیوتین است که ظاهر می شود و بعد از سرخ کردن میدان گیوتین از خون انقلابیون اعدام شده، گویی همچنان منتظر سرهای انقلابیونی است که در آینده نزدیک به ضیافت خونینش خواهند آمد.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.