فیلم سیکو – نقد، تحلیل و خلاصه داستان – Sicko 2007

0

مایل مور  به ویژه نزد کسانی محبوبیت دارد که به آمریکا ستیزی حاد و عنان گسیخته مبتلا هستند. مایکل مور در بولینگ برای کلمباین قضیهٔ خشونت در مدارس آمریکا را بررسی کرد. او در فیلم بعدی‌اش فارنهایت ۱۱/۹ قضیهٔ جنگ آمریکا در عراق و بی عقلی سیاستمداران آمریکایی را در کانون توجه خود قرار داد. مور  در سیکو به سراغ نظام بهداشتی و درمانی آمریکا رفته است.

سیکو مدعی است که پنجاه میلیون آمریکایی فاقد بیمه‌های درمانی مناسب‌اند و برای درمان خود با مشکلات گسترده‌ای روبرو هستند؛ واقعیتی که به بهترین شکل سینمایی خود در فیلم داستانی جان کیو (نیک کاساوتیس، ۲۰۰۲) مطرح شد. مایکل مور در سیکو گروهی از داوطلبان امدادگر در حادثهٔ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را که دچار بیماری‌های تنفسی شده‌اند برای مداوای ارزان به بیمارستانی در هاوانا (پایتخت کوبای کمونیست) می‌برد و نهایتاً چنین نتیجه می‌گیرد که کوبای کمونیست دارای نظام درمانی مناسب‌تری در قیاس با آمریکای کاپیتالیست است. مور همچنین بیننده را به کانادا، انگلستان و فرانسه می‌برد و ثابت می‌کند که نظام بهداشتی این کشورها نیز بهتر از آمریکاست.

شکی نیست که نظام درمانی آمریکا دارای معایب و نقایص عمده‌ای است. حرف مایکل مورد در فیلم سیکو در اساس درست است اما اغراق گویی‌ها و تعصب ورزی‌های ضد حکومتی مور، کار را خراب کرده و از نفوذ کلام‌اش به شدت کاسته است. من مایکل مور را بیشتر یک عضو اپوزیسیون (علیه حکومت آمریکا) می‌دانم تا یک کارشناس مسئلهٔ خشونت یا سیاست یا بهداشت. آدمی که عضو اپوزیسیون شد، چه بخواهد چه نخواهد، از ارزش نظرات کارشناسی‌اش کاسته می‌شود. یک کارشناس خوب و منصف کسی است که آلوده به تعصب و یکسونگری نباشد؛ و آقای مور نمی‌تواند هم عضو اپوزیسیون کشورش باشد – آن هم از نوع به شدت متعصب‌اش – هم ادعای کارشناسی منصفانه بکند. تعصب ضد آمریکایی مور به عنوان یک عضو اپوزیسیون به قدری شدید است که نمی‌تواند نظر کارشناسانهٔ منصفانه‌ای درباره مسایل داخلی کشورش ارایه کند.

سیکو از حیث جنبه‌های فنی و شکلی از کارهای قبلی مایکل مور بهتر و منسجم تر است. مور به سادگی هر چه تمام در فیلم سیکو قصه‌هایی از بیماران آمریکایی را که از معالجهٔ مناسب محروم شده‌اند، بیان می‌کند. فیلم از طنزهای مخصوص مایکل مور نیز تهی نیست. این آدم، فارغ از باورهایش، اصولاً آدم جالب و بامزه‌ای است (با آن هیکل چاق و کلاه بیسبال بر سر). مور باید زرنگی بیشتری از خودش نشان می‌داد و برای حفظ ظاهر هم که شده ژست آدم‌های منصف را به خود می‌گرفت. موقع تماشای فیلم‌های مور همواره این احساس را دارم که یک آدم غرض ورز و ستیزه جو – علیه حکومت کشورش – دارد با من حرف می‌زند. مور متخصص «مصادره به مطلوب» است؛ و بی‌خود نیست که نام وی را «متخصص در تحریف حقایق به نفع خود» لقب داده‌اند.

مایکل مور در فیلم سیکو، به سیاق دیگر فیلم‌هایش، جلوی دوربین حضور دارد و حتی می‌توان گفت که حضورش بیشتر از گذشته است. مور در دقایق پایانی سیکو قصهٔ «سخاوتمندی» خود را برای تماشاگران تعریف می‌کند (ارسال یک چک ۱۲ هزار دلاری به مدیر یک وب سایت ضد مایکل موری که از پرداخت صورتحساب معالجهٔ همسرش عاجر بوده است.) که در نوع خودش جالب و بامزه است.

 

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.