قدیمی‌ترین سازه چوبی با نیم میلیون سال قدمت!

بر اساس یک مطالعه جدید، انسان‌های عصر حجر یا سنگی برخلاف نامشان ممکن است از وسایلی از جنس دیگر هم ساخته باشند. باستان‌شناسان قدیمی‌ترین شواهدی از سازه‌های مصنوعی ساخته شده از چوب را کشف کرده‌اند که قدمت آن‌ها به نیم میلیون سال قبل می‌رسد  که مربوط به زمان ظهور گونه‌های خودمان است.

این کشف در جایگاه باستان‌شناسی آبشار کالامبو در زامبیا انجام شد، جایی که باستان‌شناسان دو کنده درخت را یافتند که به شکل تقریباً صلیب به هم متصل شده بودند. آثار برش واضحی از ابزار‌های سنگی روی چوب پیدا شد که نشان می‌دهد آن‌ها عمداً بریده شده‌اند و در این سازه ساخته شده‌اند.

دانشمندان حدس می‌زنند که می‌تواند بخشی از پایه‌ای برای یک سکو یا پناهگاه باشد.

برای تعیین قدمت سازه‌ها، محققان از تکنیکی به نام تاریخ‌گذاری لومینسانس استفاده کردند. این روش به دانشمندان اجازه می‌دهد تا محاسبه کنند که یک نمونه آخرین بار چه زمانی در معرض نور خورشید قرار گرفته است، که نشان می‌دهد چه مدت مدفون شده است و به این ترتیب، حداقل سن را نشان می‌دهد.

هنگامی که آن‌ها این کار را بر روی مواد معدنی در شن و ماسه‌ای که در آن کنده‌ها دفن شده بود انجام دادند، به عدد شگفت‌انگیزی رسیدند – حدود ۴۷۶۰۰۰ سال که قدمت آن را به اوایل عصر حجر می‌رساند.
یافته‌های قبلی نشان داده‌اند که انسان‌های اولیه حتی زودتر از چوب، ابزار، اسلحه و سایر ابزار‌ها را می‌ساختند، اما این نشان‌دهنده قدیمی‌ترین شواهد شناخته شده از ساخت و ساز با این مواد است.
در واقع، ساخت این سازه چوبی پیش از وجود هومو ساپینس به عنوان یک گونه رخ داده که تصور می‌شود حدود ۳۰۰۰۰۰ سال پیش تکامل یافته باشند. محققان نمی‌توانند حدس بزننند که کدام گونه ممکن است مسئول این بیماری باشد، اما بسیاری از اجداد و خویشاوندان انسان در آن زمان در اطراف آفریقا از جمله هومو ارکتوس و هومو هایدلبرگنسیس در حال گشت و‌گذار بودند.

یکی از دلایل اصلی که ما اغلب چوب را آنقدر قدیمی نمی‌بینیم واضح است: دوام زیادی ندارد. جایگاه باستان‌شناسی در آبشار کالامبو به دلیل سطح بالای آب به حفظ مدت طولانی‌تری این مواد آلی کمک می‌کند.

این کشف درک ما از تاریخ بشر را به طرق دیگر نیز دگرگونم می‌کند. مدت‌ها تصور می‌شد که انسان‌های عصر حجر کوچ‌نشین هستند و در طی فصل‌ها در مناطق مختلف جابجا می‌شوند. اما این سازه‌ها نشان می‌دهد که آن‌ها در حال ساکن و مقیم بوده‌اند، چرا که منطقه آبشار کالامبو دارای منبع پایدار آب بود، در حالی که جنگل‌های اطراف آن غذای فراوانی را فراهم می‌کردند.

این یافته تلقی را در مورد اجداد اولیه‌مان تغییر می‌دهد. آن‌ها چیزی جدید و بزرگ از چوب می‌توانستند بسازند. آن‌ها از هوش، تخیل و مهارت‌های خود برای خلق چیزی استفاده کردند که قبلاً هرگز ندیده بودند، چیزی که قبلاً وجود نداشته است. آن‌ها محیط اطراف خود را تغییر می‌دادند تا زندگی را آسان‌تر کنند، حتی اگر آن چیز مثلا  سکویی برای نشستن در کنار رودخانه و انجام کار‌های روزانه‌شان باشد.

این تحقیق در مجله Nature منتشر شده.

منبع: دانشگاه لیورپول

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
[wpcode id="260079"]