کهکشان ما ممکن است بخشی از ساختاری بسیار بزرگتر باشد که مدلهای کیهانشناسی را به چالش میکشد
تحقیقات جدید نشان میدهد که کهکشان راه شیری، بخش کوچکی از ساختاری بزرگتر از آنچه تاکنون تصور میکردیم، است. این یافته اگر توسط تحقیقات بیشتر تأیید شود، میتواند نشان دهد که مدلهای ما از تکامل جهان به طور کامل صحیح نیستند.
ساختارهای کیهانی، بزرگتر از آنچه تا کنون فکر میکردیم، هستند
در طول زمان، دانشمندان کیهانشناسی متوجه شدند که کهکشان راه شیری بخشی از ساختارهای بزرگتر تشکیلشده توسط گرانش است. همانطور که زمین به دور خورشید میچرخد و خورشید بخشی از کهکشان راه شیری است، کهکشان ما نیز به همراه کهکشانهای کوچکتر و آندرومدا (Andromeda) در گروه محلی قرار دارد.
اما این تنها آغاز است. گروه محلی در لبهای از خوشه عظیم ویرگو (Virgo Supercluster) قرار دارد که خود بخشی از یک ساختار بزرگتر به نام «لانیآکیا» (Laniakea) است. بر اساس تحقیق جدید، این ساختار نیز درون یک «حوضه جاذبه» (Basin of Attraction) بزرگتر قرار دارد که حجمی ده برابر بزرگتر از آنچه قبلاً شناخته بودیم، دارد.
حوضههای جاذبه: ساختارهای عظیم
در تحقیق اخیر، تیمی از دانشمندان به مطالعه حرکات ۵۶,۰۰۰ کهکشان پرداختند و سعی کردند نقشهای احتمالی از جهان محلی ایجاد کنند. با استفاده از دادههای موجود و شبیهسازیهای انجامشده، آنها متوجه شدند که جهان ما مانند یک شبکه عظیم است که کهکشانها در طول رشتههایی به یکدیگر متصل شدهاند و در نقاطی که نیروهای گرانشی آنها را به هم میکشانند، جمع میشوند.
محققان کشف کردند که حوضههای جاذبه شامل ساختارهای غولآسا هستند، از جمله جاذب بزرگ (Great Attractor) که پیشتر شناخته شده بود. همچنین شواهدی از وجود حوضهای در نزدیکی خوشه افیوخوس (Ophiuchus) وجود دارد که در پشت مرکز کهکشان راه شیری قرار دارد. این حوضه احتمالاً شامل جاذب بزرگ و ساختار لانیآکیا نیز هست.
پیامدهای تحقیق برای مدلهای کیهانشناسی
این یافتهها نشان میدهد که ساختارهای عظیم کیهانی میتوانند چالشهایی برای مدلهای کنونی ما از جهان ایجاد کنند. بر اساس آنچه در زمینه تابش پسزمینه کیهانی (Cosmic Microwave Background) میبینیم، ساختارها نمیتوانند بزرگتر از یک اندازه خاص شوند، اما این یافتهها نشان میدهند که ممکن است این فرض نادرست باشد.
برای تأیید این نتایج، تحقیقات بیشتری لازم است. کشف ساختارهایی اینچنین بزرگ میتواند درک ما از جهان را به شکل اساسی تغییر دهد. آن طور که نوام لیبِسکایند (Noam Libeskind) از مؤسسه آستروفیزیک پوتسدام (Leibniz Institute for Astrophysics Potsdam) توضیح میدهد، این احتمال که کهکشان ما بخشی از یک ساختار بسیار بزرگتر باشد، هیجانانگیز است.
مطالب مرتبط
