کیمیای قرن ۲۱؛ چرا شن‌های بیابان برای ساخت میکروپروسسورها کاملاً بی‌ارزش هستند؟

در تقریبا همه کتاب‌های درسی سطح مقدمانی گفته شده که مغز متفکر کامپیوترها از سیلیسیم یا همان شن ساخته می‌شود. این گزاره ساده باعث شده مردم فکر کنند بیابان‌های وسیع منابع بی‌پایان برای تولید ثروت هستند. اما واقعیت پنهان این است که  ذرات شن موجود در بیابان‌ها به دلیل ناخالصی‌های شدید شیمیایی، در صنعت نیمه‌هادی بی‌ارزش هستند. فرآیند تصفیه این شن‌ها به قدری پرهزینه است که هیچ کارخانه‌ای به سراغ آن‌ها نمی‌رود. کیمیای قرن ۲۱ در واقع استفاده از سنگ کوارتزیت بسیار خاص با ساختار کریستالی منظم است. این سنگ‌های جادویی تنها در چند نقطه محدود از کره زمین مانند معادن کارولینای شمالی استخراج می‌شوند.

مفهوم خلوص یازده نُه در تولید ویفرهای سیلیکونی

بزرگ‌ترین راز این صنعت در مفهومی به نام خلوص یازده نُه (99.999999999%) نهفته است که برای ساخت ویفر الزامی است. این یعنی در میان میلیاردها اتم سیلیکون، تنها اجازه حضور یک اتم ناخالصی وجود دارد. برای رسیدن به این سطح از خلوص، سنگ‌های کوارتز را در کوره‌های قوس الکتریکی در دمای بالای ۱۹۰۰ درجه سانتی‌گراد ذوب می‌کنند. این فرآیند شیمیایی پیچیده، گازهای سمی تولید کرده و انرژی زیادی مصرف می‌کند. کیمیای قرن ۲۱ نیازمند تکنولوژی بسیار پیشرفته‌ای است تا بتواند خالص‌ترین ماده موجود در جهان را برای تراشه‌سازی تولید کند و کوچک‌ترین آلودگی را از بین ببرد.

روش چوکرالسکی و ساخت اینگوت‌های بلوری سیلیکون

پس از تصفیه اولیه، سیلیکون مایع را با استفاده از روش چوکرالسکی (Czochralski process) به صورت یک تک‌بلور استوانه‌ای بزرگ رشد می‌دهند.

پس از به دست آمدن سیلیکون کاملاً خالص، باید تمام اتم‌های آن در یک ساختار شبکه کریستالی کاملاً منظم و یکپارچه قرار گیرند. برای این کار، سیلیکون را در بوته‌های کوارتزی ذوب کرده و یک دانه‌بلور کوچک را وارد آن می‌کنند. با چرخاندن و بالا کشیدن آرام این دانه بلور، سیلیکون مایع پیرامون آن منجمد شده و یک استوانه بلوری تک‌کریستال غول‌پیکر به نام اینگوت می‌سازد. این بلور عظیم نباید هیچ‌گونه ترک یا جابه‌جایی اتمی داشته باشد، زیرا تمام خطوط نانومتری پردازنده باید روی این شبکه منظم اتمی حکاکی شوند.

این استوانه‌ها توسط اره‌های الماسه بسیار دقیق به ورقه‌های نازکی به نام ویفر برش می‌خورند که بستر حکاکی ترانزیستورها است. هرگونه نقص در شبکه کریستالی، زحمات چند ماهه مهندسان را نابود می‌کند. مقاله به این سوال پاسخ می‌دهد که چرا با وجود فراوانی سیلیسیم، جهان با بحران تامین تراشه روبرو است. دسترسی به تکنولوژی تبدیل سنگ به بلور خالص، راز اصلی این صنعت است.

ناپایداری تراشه‌ها در صورت عدم خلوص مواد اولیه

بدون این خلوص، لایه‌های اکسید عایق تراشه در ضخامت‌های نانومتری دچار شکست الکتریکی شده و پردازنده در اولین ثانیه می‌سوزد. اینجاست که ارزش مهندسی مواد در دنیای دیجیتال آشکار می‌شود. بازیافت تراشه‌های سوخته برای استخراج سیلیکون خالص آن‌ها به دلیل ترکیب با فلزات دیگر غیرممکن است. هر نسل از پردازنده‌ها نیازمند استخراج سنگ‌های جدید از کوه‌ها است.

جدول مقایسه منابع سیلیسیم و کاربردهای آن‌ها

شاخص مقایسهشن بیابان (صحرا یا لوت)سنگ کوارتزیت کارولینای شمالی
درصد خلوص اولیهحدود ۸۰ تا ۹۰ درصد (پر از آهک و آهن)بیش از ۹۹.۹ درصد سیلیس خالص
ساختار کریستالیغیریکنواخت و شکسته‌شدهشبکه بلوری منظم و یکدست
هزینه خالص‌سازیفوق‌العاده بالا و توجیه‌ناپذیراقتصادی و بهینه برای صنعت
کاربرد اصلیساختمان‌سازی و تولید شیشه معمولیتولید ویفر نیمه‌هادی (Electronic Grade)

چرا شن‌های صحرا پر از ناخالصی‌های مخرب هستند؟

شن‌های موجود در بیابان‌ها در طول میلیون‌ها سال بر اثر فرسایش بادی و جوی به وجود آمده‌اند و با عناصر گوناگونی مانند آهن، کلسیم، کربنات‌ها و آلومینیوم ترکیب شده‌اند. وجود این عناصر ناخالص باعث می‌شود که ساختار اتمی سیلیکون حاصل از آن‌ها کاملاً نامنظم باشد. در روند اجرای کیمیای قرن ۲۱، اگر حتی چند اتم آهن در شبکه کریستالی تراشه باقی بماند، رفتار الکتریکی ترانزیستورها کاملاً مختل می‌شود. جداسازی این عناصر با پیوندهای محکم شیمیایی از شن بیابان به قدری انرژی‌بر است که استفاده از آن را کاملاً غیراقتصادی و غیرممکن می‌سازد.

مراحل پیچیده خالص‌سازی شیمیایی سیلیکون

برای رسیدن به سیلیکون با درجه الکترونیکی (Electronic Grade Silicon)، سنگ کوارتز خالص ابتدا در کوره با کربن واکنش داده می‌شود تا سیلیکون متالورژیکی به دست آید. سپس این ماده را با گاز هیدروژن کلرید ترکیب می‌کنند تا مایعی به نام تری‌کلروسیلان تشکیل شود. این مایع بارها تقطیر می‌شود تا تمام ناخالصی‌های آن در سطح مولکولی جدا شوند. در نهایت با واکنش تری‌کلروسیلان تقطیر شده با هیدروژن، سیلیکون خالص انباشته می‌شود. این فرآیند شیمیایی پیچیده و چندمرحله‌ای، همان راز جام مقدس فرآیند کیمیای قرن ۲۱ در صنعت تکنولوژی مدرن است.

چرا بازیافت سیلیکون از پردازنده‌های قدیمی ممکن نیست؟

یکی از سوالات متداول این است که چرا تراشه‌های قدیمی را برای استفاده مجدد از سیلیکون خالص آن‌ها بازیافت نمی‌کنند. حقیقت این است که روی یک ویفر سیلیکونی، لایه‌های متعدد و پیچیده‌ای از مس، طلا، آلومینیوم و مواد دوپینگ شیمیایی مختلف رسوب داده شده است. ترکیب شدن این فلزات با سیلیکون در ابعاد نانومتری، فرآیند جداسازی آن‌ها را بسیار دشوارتر و آلوده‌تر از خالص‌سازی اولیه سنگ کوارتز می‌کند. بنابراین، صنعت نیمه‌هادی برای هر نسل جدید پردازنده مجبور است به سراغ معادن بکر کوارتز برود و فرآیند خالص‌سازی را از صفر آغاز کند.

افسانه‌ها درباره فراوانی منابع ساخت تراشه

مردم اغلب تصور می‌کنند چون سیلیسیم فراوان‌ترین عنصر پوسته زمین پس از اکسیژن است، هیچ‌گاه بحرانی در تامین مواد اولیه تراشه‌ها وجود نخواهد داشت. این سوءبرداشت به دلیل عدم تمایز میان سیلیسیم خام و سیلیکون فوق خالص با درجه الکترونیکی شکل گرفته است. منبع واقعی ساخت تراشه‌ها یعنی سنگ کوارتزیت با خلوص بسیار بالا، در واقع بسیار کمیاب است و معادن محدود آن در کنترل چند کشور قرار دارد. بنابراین، بحران تراشه تنها مربوط به دستگاه‌های لیتوگرافی نیست، بلکه زنجیره تامین مواد اولیه خالص نیز یک گلوگاه ژئوپلیتیک و استراتژیک در جهان به شمار می‌رود.

دکتر علیرضا مجیدی
دکتر علیرضا مجیدی
پزشک، نویسنده و بنیان‌گذار وبلاگ «یک پزشک»
دکتر علیرضا مجیدی، نویسنده و بنیان‌گذار وبلاگ «یک پزشک».
با بیش از ۲۰ سال نویسندگی «ترکیبی» مستمر در زمینهٔ پزشکی، فناوری، سینما، کتاب و فرهنگ.
باشد که با هم متفاوت بیاندیشیم!
پیشنهاد اختصاصی سردبیر (علیرضا مجیدی)

این مقاله جذاب و جالب بود؟! پس برای خواندن این نوشته‌های مرتبط کلیک کنید:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
[wpcode id="260079"]