عنوان بلوک
- شعر حافظ
غزل شمارهٔ ۱۰۱ حافظ: شراب و عیش نهان چیست؟ کارِ بیبنیاد
شراب و عیش نهان چیست؟ کارِ بیبنیاد زدیم بر صفِ رندان و هر چه بادا باد گره ز دل بگشا وز سپهر یاد مکن که فکر هیچ مهندس چنین گره نگشاد ز انقلابِ زمانه عجب مدار که چرخ از این فسانه هزاران هزار دارد یاد قدح به شرطِ ادب گیر…
- شعر حافظ
غزل شمارهٔ ۱۰۰ حافظ : دی پیر میفروش که ذکرش به خیر باد
دی پیر میفروش که ذکرش به خیر باد گفتا شراب نوش و غمِ دل بِبَر ز یاد گفتم به باد میدهدم باده نام و ننگ گفتا قبول کن سخن و هر چه باد، باد سود و زیان و مایه چو خواهد شدن ز دست از بهر این معامله غمگین مباش…
- شعر حافظ
غزل شمارهٔ ۹۹ حافظ : دلِ من در هوایِ روی فَرُّخ
دلِ من در هوایِ روی فَرُّخ بُوَد آشفته همچون مویِ فَرُّخ بجز هندویِ زلفش هیچ کس نیست که برخوردار شد از روی فَرُّخ سیاهی نیکبخت است آن که دایم بُوَد همراز و هم زانوی فَرُّخ شَوَد چون بید لرزان سروِ آزاد اگر بیند قدِ دلجویِ فَرُّخ بده ساقی شرابِ ارغوانی…
- شعر حافظ
غزل شمارهٔ ۹۸ حافظ : اگر به مذهبِ تو خونِ عاشق است مُباح
اگر به مذهبِ تو خونِ عاشق است مُباح صلاحِ ما همه آن است کان تو راست صلاح سَوادِ زلفِ سیاهِ تو جاعِلُ الظُّلُمات بَیاضِ رویِ چو ماهِ تو، فالِقُ الاَصباح ز چینِ زلفِ کمندت کسی نیافت خلاص از آن کمانچهٔ ابرو و تیرِ چشم، نَجاح ز دیدهام شده یک چشمه…
- شعر حافظ
غزل شمارهٔ ۹۷ حافظ : تویی که بر سرِ خوبانِ کشوری چون تاج
تویی که بر سرِ خوبانِ کشوری چون تاج سِزَد اگر همهٔ دلبران دَهَندَت باج دو چشمِ شوخِ تو برهم زده خَطا و حَبَش به چینِ زلفِ تو ماچین و هند داده خراج بیاضِ رویِ تو روشن چو عارِضِ رُخِ روز سوادِ زلفِ سیاهِ تو هست ظلمت داج دهانِ شهدِ تو…
- شعر حافظ
غزل شمارهٔ ۹۶ حافظ : دردِ ما را نیست درمان الغیاث
دردِ ما را نیست درمان الغیاث هجرِ ما را نیست پایان الغیاث دین و دل بردند و قصدِ جان کنند الغیاث از جورِ خوبان، الغیاث در بهایِ بوسهای جانی طلب میکنند این دلسِتانان الغیاث خونِ ما خوردند این کافردلان ای مسلمانان چه درمان؟ الغیاث همچو حافظ روز و شب بی…
- شعر حافظ
غزل شمارهٔ ۹۵ حافظ : مدامم مست میدارد نسیمِ جَعدِ گیسویت
مدامم مست میدارد نسیمِ جَعدِ گیسویت خرابم میکند هر دَم، فریبِ چشمِ جادویت پس از چندین شکیبایی شبی یا رب توان دیدن که شمعِ دیده افروزیم در محرابِ ابرویت سوادِ لوح بینش را عزیز از بهر آن دارم که جان را نسخهای باشد ز لوحِ خالِ هندویت تو گر خواهی…
- شعر حافظ
غزل شمارهٔ ۹۴ حافظ: زان یارِ دلنوازم شُکریست با شکایت
زان یارِ دلنوازم شُکریست با شکایت گر نکته دانِ عشقی بشنو تو این حکایت بی مزد بود و مِنَّت هر خدمتی که کردم یا رب مباد کس را مخدومِ بی عنایت رندانِ تشنه لب را آبی نمیدهد کس گویی ولی شناسان رفتند از این ولایت در زلفِ چون کمندش ای…
- شعر حافظ
غزل شمارهٔ ۹۳ حافظ : چه لطف بود که ناگاه رَشحِهٔ قَلَمَت
چه لطف بود که ناگاه رَشحِهٔ قَلَمَت حقوقِ خدمتِ ما عرضه کرد بر کرمت به نوکِ خامه رقم کردهای سلامِ مرا که کارخانهٔ دوران مباد بی رَقَمَت نگویم از منِ بیدل به سهو کردی یاد که در حسابِ خرد نیست سهو بر قَلَمَت مرا ذلیل مگردان به شکرِ این نعمت…
- شعر حافظ
غزل شمارهٔ ۹۲ حافظ : میرِ من خوَش میروی کاندر سر و پا میرمت
میرِ من خوَش میروی کاندر سر و پا میرمت خوش خِرامان شو که پیشِ قدِ رعنا میرمت گفته بودی کی بمیری پیشِ من، تعجیل چیست؟ خوش تقاضا میکنی پیشِ تقاضا میرمت عاشق و مخمور و مهجورم بتِ ساقی کجاست؟ گو که بِخرامَد که پیشِ سرو بالا میرمت آن که عمری…
- شعر حافظ
غزل شمارهٔ ۹۱ حافظ : ای غایب از نظر به خدا میسپارمت
ای غایب از نظر به خدا میسپارمت جانم بسوختی و به دل دوست دارمت تا دامنِ کفن نکشم زیرِ پایِ خاک باور مکن که دست ز دامن بدارمت محرابِ ابرویت بنما تا سحرگهی دستِ دعا برآرم و در گردن آرمت گر بایدم شدن سویِ هاروتِ بابلی صد گونه جادویی بکنم…
- شعر حافظ
غزل شمارهٔ ۹۰ حافظ : ای هدهد صبا به سبا میفرستمت
ای هدهد صبا به سبا میفرستمت بنگر که از کجا به کجا میفرستمت حیف است طایری چو تو در خاکدانِ غم زین جا به آشیانِ وفا میفرستمت در راهِ عشق مرحلهٔ قُرب و بُعد نیست میبینمت عیان و دعا میفرستمت هر صبح و شام قافلهای از دعای خیر در صحبتِ…
