آیا واقعا ماریوس وان درلوب در سال 1934 رایشتاگ را آتش زده بود؟
ماریوس وان درلوب ۲۶ ساله اهل هلند در ۱۰ ژانویه 1934 به اتهام آتشسوزی محکوم شد. جرم او، آتش زدن ساختمان پارلمان آلمان در برلین بود.
اما آیا وان در لوب -کمونیست متنفر از نازیها- بهراستی مقصر بود؟ یا وسیلهای شد تا هیتلر و دار و دسته نازیها کاسه و کوزه را بر سر او بشکنند؟ آیا کسانی دیگر نیز در ماجرا دست داشتند؟
آتش سوزی نقطه عطفی در تاریخ آلمان بود و به هیتلر کمک کرد تا قدرت را بدست آورد.
شعلههای آتش توسط دانس فلوتر دانشجوی الهیات که از ضلع جنوب شرقی ساختمان در ساعت ۹ شب ۲۷ فوریه ۱۹۳۳ میگذشت مشاهده شد.
فلوتر صدای شکستن شیشه را شنید. بالا را نگاه کرد و مردی را دید که بر روی بالکن طبقه اول شیئی مشتعلی را در دست دارد.
او گروهبان پلیس را خبر کرد و با او به جلو ساختمان دوید. پلیس در آنجا با هفتتیر خود به سوی مردی شلیک کرد که مشعلی در دست داشت و از طبقه اول از پنجرهای به پنجره دیگر میرفت.
حدود ساعت 9 و 40 دقیقه ماشینهای آتشنشانی به محل رسیده بودند. سالن اجتماعات اصلی یکپارچه آتش بود و آتش از ساختمان زبانه میکشید.
پلیس در سالن بیسمارک مرد مسلحی را که خیس عرق بود و پیراهن به تن نداشت دستگیر کرد. نام او ماریوس وان درلوب بود. وقتی پلیس از او پرسید چرا چنین کرده در پاسخ گفت: برای اعتراض و اعتراف کرد که قصد داشته سه ساختمان دولتی دیگر را نیز آتش بزند.
وان در لوبه خشتچینی بیکار بود که به تازگی به آلمان آمده بود.
اثرات سیاسی آتشسوزی عظیم بود. هیتلر را که 27 روز بعد به صدر اعظمی آلمان رسید تا مقام پیشوایی رایش سوم بالا برد.
وقتی هرمان گورینگ خبر توقیف وان درلوب را به هیتلر داد، پاسخ شنید: «این نشانهای آسمانی و علامت شورش کمونیستها است، تمام سران رسمی کمونیستها باید اعدام شوند همین امشب، ترحمی نباید در کار باشد.»
نازیها به وسیلهای احتیاج داشتند تا مردم را علیه کمونیستها بشورانند، زیرا اگرچه نازیها در پارلمان بیشترین تعداد نمایندگان را داشتند اما جناح چپ راه آنها را به سوی قدرت مطلق سد کرده بود.
در طول شب ۵۰۰۰ کمونیست سر به نیست شدند و ظرف چند روز چهار تن از سران حزب به جرم شرکت در آتش افروزی به مرگ محکوم شدند.
در انتخابات عمومی مارس ۱۹۲۳ نازیها باز هم نتوانستند دو سوم اکثریت آرا را که برای به دست گرفتن کامل قدرت لازم داشتند به دست آوردند. 44 درصد مردم به آنها رای دادند. اما در غیاب سران کمونیستها، در پارلمان هیتلر قانونی را از تصویب گذارنید که تمام قدرت را به کابینه خود منتقل میساخت.
متخصصین آتشنشانی برلین اعتقاد داشتند که آن آتشسوزی کار یک نفر تنها نبوده و حدود ۶ یا ۷ نفر در آن دست داشتهاند. دادگاهی در لایپزیگ چهار شریک جرم برای وان درلوب پیدا کرد.
اگرچه هیتلر کمونیستها را مقصر میدانست و وان درلوب نیمه دیوانه جانش را از دست داد. مردم جهان شکی نداشتند که نازیها خود نقشه حریق را کشیدهاند.
کمونیستها با تبلیغاتی درخشان اعلام کردند که گورینگ و دار و دستهاش از طریق راه زیرزمین به رایشتاگ رفته و آنجا را آتش زدهاند و از همان راه برگشتهاند.
در دادگاه نورنبرگ بعد از جنگ ژنرال هالدرز رئیس ستاد ارتش آلمان به خاطر آورد که یکبار گورینگ در 1942 ادعا کرده بود «تنها کسی که حقیقت را درباره رایشتاگ میداند منم. زیرا من بودم که آتش را بر پا کرده.» البته گورینگ این موضوع را انکار کرد.
تحقیقات معلوم کرد وان درلوب با استفاده از کبریت و مواد آتشزا حریق را بوجود آوردند و مردان گورینگ که از نقشه او با خبر بودند در گوشه و کنار عمارت دامنه آتشسوزی را وسعت بخشیدند.
مطالب مرتبط
