برخی از ساکنان پاپوآ گینه نو، ژن دنیسوایی دارند که از آنها در برابر مالاریا محافظت میکند
پاپوآ گینه نو (PNG) دارای طیف متنوعی از محیطها است که هر یک چالشهای متفاوتی را برای مردم ساکن در آنجا ایجاد میکنند. تفاوت میان کوهستانیها و جلگهنشینها گویای این موضوع است. جلگهنشینها در معرض عوامل بیماریزا مانند مالاریا قرار دارند، در حالی که ساکنان کوهستان باید در محیطهای کم اکسیژن ناشی از ارتفاع زیاد زنده بماند.
علیرغم اینکه هر جمعیت به وضوح خود را برای زندگی در چنین محیطهای متفاوتی تطبیق دادهاند، اطلاعات کمی در مورد ماهیت خاص این سازگاریها وجود دارد.
به همین سبب، تحقیق جدیدی انجام شد. دادهها توسط پروژه Papuan Past جمعآوری شد که محققان دانشگاههای تارتو (استونی)، تولوز (فرانسه) و پاپوآ گینه نو با هم در آن شرکت داشتند.
دکتر فرانسوا-خاویر ریکو، سرپرست پروژه، در بیانیهای توضیح داد: «ما نشانههای تغییر ژنوم به صورت تطبیقی را در ژنومهای کامل توالییابی شده ۵۴ کوهستانینشین کوه ویلهلم (استان چیمبو) و ۷۴ ساکن جلگه از جزیره دارو (استان غربی) بررسی کردیم. ما فرض کردیم که ژنوم هر دو جمعیت برای کاهش اثرات مضر محیط مربوطه به شکل متفاوتی شکل گرفته است.
در این مطالعه، واریانها ژنتیکی تحت انتخاب با فنوتیپهای مرتبط با خون مرتبط بودند.
محققان در ژنوم جلگهنشینهای، چیزی با منشأ غیر«هوموساپین Homo sapien» پیدا کردند: دنیسوا Denisova، یک جمعیت انسان باستانی منقرض شده که قبل از سکونت انسانهای مدرن در پاپوآ گینه نو (حدود ۵۰۰۰۰ سال پیش) در آسیا زندگی میکردند، به نظر میرسد ژنهایی را از خود به جای گذاشتهاند که به نوادگان انسانی آنها کمک کرده است. این به این دلیل است که این انسانهای باستانی با انسانهای اولیه آمیخته شدند و بخشی از ژنوم آنها منتقل شده است.
محققان بر این باورند که یک جهش ژنتیکی در دنیسووانها که بر ساختار پروتئین خاصی تأثیر میگذارد، در ژنوم پاپوآ گینه نو باقی مانده است.
به نظر میرسد که پروتئین تغییریافته برای جلگهنشینها برای زنده ماندن در محیط خود مفید است. دکتر مایوخ موندال توضیح میدهد: اگرچه ما علت دقیق این انتخاب را نمیدانیم، این جهش ممکن است به مردم جلگهنشین کمک کرده باشد تا بر مالاریا غلبه کنند.
در مقابل، کوهستانینشینها یک تفاوت ژنتیکی داشتند که ممکن است بر تعداد گلبولهای قرمز خون آنها تأثیر بگذارد. شمارش خون قرمز بالاتر به آنها کمک میکند در ارتفاعاتی زندگی کنند که سطح اکسیژن پایینتر است. از سوی دیگر، جلگهنشینها، میزان گلبولهای سفید خون بیشتر برای ایمنی بالاتر داشتند.
دکتر ماتیلد آندره میگوید: «این موضوع از اینایده پشتیبانی میکند که کماکسیژنی یا به اصطلاح هیپوکسی ممکن است نیروی محرکه اصلی مکانیسم «انتخاب» بوده باشد که در کوهستانهای پاپوآ گینه نو عمل کرده. با این حال، عوامل بیماریزا مثل مالاریا پممکن است ژنوم مناطق کسانی را که در مناطق پست زندگی میکردند را از طریق «انتخاب» شکل داده باشد.»
این تحقیق نشان میدهد که چگونه سازگاری با محیط محلی، ژنومها و صفات یا فنوتیپهای حاصل از جمعیتهای مختلف پاپوآ گینه نو را شکل داده است.
این مطالعه در Nature Communications منتشر شده است.
مطالب مرتبط
