یک پزشک: بازی شب یلدا با تأخیر

« بلندقد هستید یا کوتاه‌قد ، یک فلش جالب | خانه | بهترین موبایل‌های سال 2006 ، پیشرفت‌های گوشی‌های موبایل در سال 2006 »

سه شنبه 19 دیماه

بازی شب یلدا با تأخیر

این بازی شب یلدا هم که سلمان ، شروعش کرد چیز جالبی است ، آدم واقعیات تکان‌دهنده‌ای درباره وبلاگ‌نویسان دیگر می‌خواند ، بد نیست به مناسبات مختلف این کار را تکرار کنیم ، مثلا چطور است دفعه بعد قبل از عید نوروز ، شب چهارشنبه‌سوری این کار را تکرار کنیم.

اما یک ‌سری مطالب بی‌ربط درباره خودم:

- علایق : فیزیک و ریاضیات را به مراتب بیشتر از پزشکی دوست دارم و فکر می‌کنم خواندن آنها به مراتب هیجان‌انگیزتر از پزشکی باشند. هنوز هم هر چند وقت یک بار ابن کتاب‌ها را ورق می‌زنم.

- مطالعات زودهنگام مضر! : در 8 سالگی با دیدن کتاب جنگ و صلح در کتابخانه پدربزرگم تصمیم گرفتم این کتاب را بخوانم ، البته بیشتر دیدن عکس‌هایی از فیلم جنگ و صلح که در نسخه‌های قدیمی کتاب چاپ می‌شد ، مشوق من بود! راستش خواندن این کتاب دقیقا 20 سال برای من طول کشید ، یعنی تا زمانی که این کتاب را با همان مترجم و همان حروف‌چینی ولی متأسفانه بدون آن عکس ها ، خریدم!
حلا که صحبت از مطالعات ادبناک دوران کودکی شد ، یکی دیگر از پارادوکس‌های دوران کودکی‌ام را باید بنویسم ، کلاس سوم ابتدایی بودم که قمارباز داستایوسکی را خواندم ، در قسمتی از این رمان ، قهرمان مرد داستان ، به قمارخانه می‌رود و در کمال خوش‌شانسی ، مبلغ هنگفتی پول برنده می‌شود و بعد از بازگشت همه پول‌ها را تقدیم پولینای عزیزتر از جانش می‌کند ، گرچه پولینا پول‌ها را قبول نمی‌کند و عاقبت پول‌ها صرف ولخرجی‌های زنی دیگر می‌شود ، ولی تا مدت‌ها این عمل قهرمان مرد داستان برای من اوج حماقت یک مرد محسوب می‌شود و برایم کارش به کلی توجیه‌ناپذیر بود ، در عوالم کودکی برای خودم چرتکه می‌انداختم که با اون پول‌ها چه سرمایه‌گذاری‌های عاقلانه اقتصادی که نمی‌شد کرد ، کلی مردک را سرزنش می‌کردم!

- وبلاگ‌نویسی : وقتی وبلاگ‌نویسی را شروع کردم اصلا و ابدا نمی‌خواستم پستهایی درباره آی‌تی بنویسم. راستش سوژه‌ها و نوشته‌های غیر آی‌تی که هر روز به ذهنم می‌رسد ، چند برابر نوشته‌های آی‌تی است ولی صلاح نیست آدم هر چیز جالبی را بنویسد. باور کنید. نوشته‌های پزشکی هم که نوشتنشان زحمت زیاد دارد و عاقبت بی‌خواننده می‌مانند و بیشتر مناسب چاپ در نشریات کاغذی هستند تا انتشار در وبلاگ. در ضمن دوست ندارم وقتی دوستانم را می‌بینم ، با من از وبلاگم صحبت کنند ، نمی دانم چرا.

- تفریحات : دویدن آرام را بسیار دوست دارم ، اگر هوا زیاد سرد نباشد ، هفته‌ای 3 تا 4 بار ، هر بار 40 دقیقه می‌دوم ، لذتی که بعد از دویدن به آدم دست می دهد ، وصف‌ناشدنی است.

- شب یلدا : شب یلدا بیمارستان بودم ، گرچه خوردن هندوانه و آجیل فراموش نشد ، ولی اصلا کشیک جالبی نبود.

- دبستان : پنجم ابتدایی که بودم ، اوج جنگ بود ، مدارس بودجه نداشتند ، وقتی در مسابقات مختلف مقام آوردم ، سر صف به من جایزه دادند ، جایزه یک نقش برجسته بود که خیلی شبیه به همانی بود که در دفتر مدرسه دیده بودم. روز بعد که جای خالی آن نقش برجسته را در دفتر مدرسه دیدم ، خیلی خجالت کشیدم.

- وقتی کلاس اول ابتدایی را شروع کردم ، جثه‌ام نسبت به بچه‌های دیگر خیلی بزرگ‌‌تر بود. معلم گرامی به شک افتاد که من مردودی باشم ، از من پرسید :"پسر ، دو ساله هستی؟" من هم سریع جواب دادم :" نه ، آقا ، هفت ساله‌ام!"

- سال سوم که بودم رهبری یک دسته سرباز! در مدرسه را که تقریبا 35-30 نفر بودند ، به عهده داشتم. چون دشمنی نداشتم ، برای خودم دشمن می‌تراشیدم. که دو نفر بیشتر نبودند ، یکی پسرکی عینکی بود که شاگرد دوم کلاس بود و طبعا زیاد از او خوشم نمی‌آمد ، کمی هم آب زیر کاه بود و دیگری پسرکی کندذهن ، که از بد روزگار روانه مدرسه ما می‌کردند. چه ظلم وستم‌هایی که به آنها روا نمی داشتم.
یک بار هر کار کردیم همین پسر در ساعات مدرسه از دست ما فرار می‌کرد ، در راه بازگشت به خانه که اتفاقا مادرم هم با من بود ، دیدم بی‌خیال 10 متر جلوتر از من دارد حرکت می‌کند ، کیف سنگین مدرسه‌ام را برداشتم و با تمام قدرت چونان گرزی بر سرش فرود آوردم ، آه از نهادش بلند شد ، خوب شد head trauma نشد ، مادرم هم بلافاصله مجبور کرد از او معذرت‌خواهی کنم و همه شیرینی‌های خوشمزه‌ام را به او بدهم.
در ادامه راه خیلی ناراحت بودم ، مادر خوشحال از اینکه پسرش پشیمان شده و من در دل ناراحت که چرا شیرینی‌ها را از دست داده‌ام و بی‌سیاستی کرده‌ام.

- کلاس پنجم که بودم ، معلم به من اطمینان داشت و ورقه‌ها را اغلب دست من و دو نفر دیگر می داد تا تصحیح کنیم ، من هم یک بار از اعتماد معلم سوء استفاده کردم و در فرصتی مناسب ، ورقه خودم را درست کردم ، تازه عذاب وجدانی هم به من دست نداد و از زیرکی خودم خوشحال هم بودم. یک بار هم دلم برای یکی از شاگرد تنبل‌های کلاس که مدام نمره تک می گرفت و معلم تنبیهش می‌کرد سوخت و 6 نمره بیشتر به او دادم تا 10 بشود ، آخر خانواده خیلی فقیری داشتند و خودش نحیف بود و رنجور ، به چشم خودم دیده بودم که او و پسرعمویش لوازم‌التحریر مشترک دارند ، قبل از زنگ ریاضی خط‌کش و پرگار و گونیا را به هم می‌رساندند ، گاهی هم لباس‌های گرمشان را با هم عوض می‌کردند.

مطالب همینطوری به نظرم آمدند و چندان ربطی به هم نداشتند ولی فکر کردم باید حتما دعوت این وبلاگ‌ها را اجابت کرد ، نمی‌دانم شاید کس دیگری هم دعوتم کرده باشد:
- آچار فرانسه
- یاد روزهای خوب
- رؤیای بهار
- نیلوفر تاجبخش

خوب از کی بپرسم؟ از اینها:
- پابرهنهِ برخط
- زهرا
- بازتاب نفس صبحدمان
- روزنامه‌نگار نو
- خوابگرد
- کتابلاگ
امیدوارم رویم را زمین نیندازند.