سفر به سال 1922؛ روزنوشت‌های یک جوان 24 ساله در آستانه مدرنیته

۰۱

جستجوی کار و رویای استقلال مالی

من تحصیلاتم را در رشته حسابداری بازرگانی (Commercial Accounting) به پایان رسانده‌ام و اکنون به دنبال موقعیتی هستم که بتوانم به عنوان یک دفتردار ارشد در یکی از شرکت‌های تجاری مستقر در سیتی (The City) فعالیت کنم. جستجوی کار در این روزها عمدتاً از طریق خواندن ستون آگهی‌های استخدام در روزنامه‌های صبح انجام می‌شود و من هر روز ساعت‌ها وقت صرف نوشتن نامه‌های درخواست کار با خط خوش می‌کنم. برای مصاحبه‌ها، باید با ظاهری بسیار آراسته حاضر شوم زیرا در دنیای تجارت لندن، اولین برخورد و انضباط شخصی به اندازه دانش تخصصی اهمیت دارد.

کار ایده‌آل من شغلی است که در آن بتوانم ماهانه حدود ۲۰ پوند (Pound Sterling) درآمد داشته باشم تا هم از پس اجاره‌خانه برآیم و هم پس‌اندازی برای آینده داشته باشم. در حال حاضر، ساعت کاری استاندارد ما حدود ۹ ساعت در روز است که از ساعت ۸ صبح آغاز شده و تا ۵ عصر ادامه می‌یابد و معمولاً شنبه‌ها هم تا ظهر کار می‌کنیم. این میزان حقوق برای یک جوان مجرد در طبقه متوسط، زندگی نسبتاً راحتی را فراهم می‌کند و اجازه می‌دهد که آخر هفته‌ها به تفریحات سالم بپردازم.

۰۲

مد و پوشش؛ از کلاه شاپو تا کت‌های فاستونی

ظاهر یک مرد در سال 1922 نشان‌دهنده جایگاه اجتماعی و حرفه‌ای اوست و من ترجیح می‌دهم از کت و شلوارهای سه تکه با جلیقه استفاده کنم که وقار خاصی به من می‌بخشد. پارچه‌های فاستونی (Tweed) و پشمی راهline (pinstripe) بسیار محبوب هستند و من همیشه سعی می‌کنم پیراهن‌های یقه سفید آهاردار را با کراوات‌های ابریشمی پهن ست کنم. کلاه شاپو (Fedora) یا کلاه لبه‌دار تخت (Flat cap) جزئی جدایی‌ناپذیر از پوشش من هنگام خروج از منزل است که بدون آن احساس برهنگی می‌کنم.

کفش‌های من همیشه باید واکس‌زده و براق باشند و معمولاً از مدل‌های آکسفورد (Oxford shoes) استفاده می‌کنم که برای پیاده‌روی در خیابان‌های سنگ‌فرش شده بسیار مناسب و بادوام هستند. در مراسم‌های رسمی‌تر، استفاده از ساعت جیبی که با زنجیری ظریف به جلیقه متصل شده، نه تنها کاربردی است بلکه به عنوان یک اکسسوری لوکس نیز شناخته می‌شود. البته اعتراف می‌کنم که بستن این یقه های سفت و آهار زده گاهی واقعاً نفسم را می‌گیرد، اما چه کنیم که مد روز است و نمی‌شود از آن عقب ماند!

۰۳

دنیای رسانه و تیترهای داغ امسال

مطالعه روزنامه بخش مهمی از روتین صبحگاهی من است و من معمولاً تایمز (The Times) یا دیلی میل (Daily Mail) را با دقت ورق می‌زنم تا از تحولات جهان باخبر شوم. مجله‌های ادبی و هنری نیز برایم جذابیت زیادی دارند، به‌ویژه مطالبی که درباره اکتشافات باستان‌شناسی یا پیشرفت‌های علمی جدید در آن‌ها نوشته می‌شود. آخرین تیتری که واقعاً من را به هیجان آورد، خبر کشف مقبره توت‌عنخ‌آمون (Tutankhamun) در مصر بود که همه جا صحبت از آن است و حس کنجکاوی مردم را به شدت برانگیخته است.

این خبر باعث شده که تب «مصر‌گرایی» در همه جا گسترش یابد و حتی در طراحی لباس‌ها و دکوراسیون خانه‌ها هم ردپای نمادهای مصری دیده شود. من معتقدم که این اکتشافات بزرگ نشان می‌دهند که جهان چقدر وسیع و پر از رمز و راز است و ما هنوز چیزهای کمی درباره تاریخ خود می‌دانیم. علاوه بر اخبار علمی، ستون‌های طنز و کاریکاتورهای سیاسی هم برایم لذت‌بخش هستند چون با زبانی گزنده به نقد وضعیت معیشتی و تصمیمات دولتمردان می‌پردازند.

زنگ تفریح: شگفتی‌های مصر باستان در فنجان چای

آیا می‌دانستید که بعد از کشف مقبره توت‌عنخ‌آمون، چنان تب و تاب عجیبی لندن را فراگرفته که برخی شرکت‌ها شروع به تولید «بیسکویت‌های مومیایی» کرده‌اند؟ بله، مردم با اشتیاق بیسکویت‌هایی را می‌خورند که به شکل تابوت‌های مصری قالب‌گیری شده‌اند! حتی شنیده‌ام که برخی از خانم‌های اشرافی در مهمانی‌هایشان از سرمه چشم به سبک ملکه‌های مصری استفاده می‌کنند که در ترکیب با کلاه‌های مدرن امروزی، قیافه‌ای بسیار مضحک و البته ترسناک به آن‌ها می‌دهد. واقعاً تماشای این همه افراط در مدگرایی از راه دور، خنده‌دارترین بخش اخبار این روزهاست.

۰۴

آرزوی ازدواج و تشکیل خانواده

در مورد زندگی شخصی، دوست دارم تا سه یا چهار سال آینده، زمانی که جایگاه شغلی‌ام تثبیت شد، ازدواج کنم و خانواده‌ای کوچک تشکیل دهم. دختر مورد علاقه من باید فردی باهوش، سرزنده و تا حدی مستقل باشد که بتوانیم درباره کتاب‌ها و اخبار روز با هم گفتگو کنیم. من به دنبال همسری هستم که علاوه بر مدیریت خانه، به هنرهایی مثل موسیقی یا نقاشی هم علاقه داشته باشد و بتواند محیطی گرم و فرهنگی برای رشد فرزندانمان فراهم کند.

رویای من داشتن دو یا سه فرزند است که بتوانم بهترین امکانات تحصیلی را برایشان فراهم کنم تا آن‌ها هم در دنیای مدرن آینده، نقش موثری ایفا کنند. معتقدم که تربیت فرزندان در این عصر جدید که ارزش‌ها در حال تغییر هستند، چالش بزرگی است اما با همدلی و عشق می‌توان به آن دست یافت. البته فعلاً که تمام پس‌اندازم خرج خرید کتاب و بلیت تئاتر می‌شود، پس بهتر است فعلاً به همان رویاپردازی اکتفا کنم و دنبال یک شغل نان و آب‌دار باشم!

۰۵

نغمه‌های جاز و جادوی پرده نقره‌ای

موسیقی جاز (Jazz) در سال 1922 با سرعتی باورنکردنی در حال تسخیر قلب‌های جوانان است و من هم از شنیدن ریتم‌های شاد و پرانرژی آن لذت می‌برم. آثاری که از آمریکا به اینجا می‌رسند، روح تازه‌ای به مهمانی‌ها بخشیده‌اند و رقص‌های جدیدی مثل چارلستون (Charleston) در حال مد شدن هستند. من معمولاً صفحات گرامافون (Gramophone records) جدید را تهیه می‌کنم تا در خانه با دوستانم به موسیقی گوش دهیم و از دنیای جدی بیرون فاصله بگیریم.

در سینما، فیلم‌های صامت همچنان پادشاهی می‌کنند و من امسال از تماشای فیلم «نوسفراتو» (Nosferatu) که یک اثر ترسناک آلمانی است، بسیار تحت تاثیر قرار گرفتم. تماشای بازی‌های اغراق‌آمیز بازیگران روی پرده بزرگ و همراهی موسیقی زنده پیانو در سالن سینما، تجربه‌ای جادویی است که هرگز تکراری نمی‌شود. همچنین آثار کمدی چارلی چاپلین (Charlie Chaplin) همیشه لبخند را بر لبانم می‌آورد و برای مدتی هم که شده، سختی‌های کار و زندگی را از یادم می‌برد.

امسال کتاب‌های بسیار مهمی هم منتشر شده‌اند که دنیای ادبیات را تکان داده‌اند، از جمله «اولیس» (Ulysses) اثر جیمز جویس که همگی درباره پیچیدگی‌های آن صحبت می‌کنند. من سعی می‌کنم این کتاب‌های مدرن را مطالعه کنم تا در بحث‌های روشنفکری کافه‌ها کم نیاورم، هرچند اعتراف می‌کنم درک برخی از آن‌ها واقعاً دشوار است. خواندن اشعار تی.اس. الیوت (T.S. Eliot) در کتاب «سرزمین هرز» (The Waste Land) نیز حس عجیبی از ناامیدی و در عین حال زیبایی را در من زنده می‌کند.

۰۶

ارتباطات و حمل‌ونقل در عصر گذار

برای ارتباط با دوستان و خانواده، من هنوز از نامه‌نگاری استفاده می‌کنم و نوشتن نامه با جوهر و کاغذ حس صمیمیت بیشتری دارد. برای پیام‌های فوری، تلگراف (Telegraph) گزینه‌ای سریع اما گران‌قیمت است که فقط در موارد ضروری از آن استفاده می‌کنیم. تلفن‌های سکه‌ای در برخی از نقاط شهر نصب شده‌اند، اما استفاده از آن‌ها هنوز همگانی نشده و مکالمه با آن‌ها گاهی با پارازیت‌های زیادی همراه است که شنیدن صدا را دشوار می‌کند.

در مورد حمل‌ونقل، من معمولاً از اتوبوس‌های دوطبقه قرمز لندن یا مترو (The Tube) برای جابه‌جایی در شهر استفاده می‌کنم که بسیار کارآمد هستند. اگرچه درشکه هنوز در برخی محله‌ها دیده می‌شود، اما خودروهای بنزینی مثل فورد مدل تی (Ford Model T) به سرعت در حال جایگزین شدن هستند و من آرزو دارم روزی یکی از آن‌ها را داشته باشم. داشتن یک اتومبیل شخصی به معنای آزادی مطلق برای سفر به مناطق ییلاقی در تعطیلات آخر هفته است، چیزی که فعلاً برای من یک رویای دوردست محسوب می‌شود.

۰۷

بهداشت، سرگرمی و چشم‌انداز آینده

دغدغه‌های بهداشتی ما در این سال بیشتر پیرامون پیشگیری از بیماری‌های عفونی مثل سل (Tuberculosis) و تاثیرات باقی‌مانده از آنفولانزای اسپانیایی است که چند سال پیش جهان را درگیر کرد. ما یاد گرفته‌ایم که بهداشت فردی را بیشتر رعایت کنیم و از اماکن خیلی شلوغ در زمان شیوع بیماری‌ها دوری کنیم، اما هنوز دانش پزشکی ما در برابر بسیاری از دردها ناتوان است. سلامت روان هم به تدریج در حال مطرح شدن است، به‌ویژه برای سربازانی که از جنگ بازگشته‌اند و با کابوس‌های آن دست‌ و پنجه نرم می‌کنند.

سرگرمی من در خانه گوش دادن به رادیو است که به تازگی به یکی از شگفتی‌های زندگی روزمره تبدیل شده و اخبار و موسیقی را مستقیماً به اتاق نشیمن می‌آورد. من آینده را آمیزه‌ای از بیم و امید می‌بینم؛ بیم از تکرار درگیری‌های سیاسی در اروپا و امید به این که تکنولوژی زندگی ما را آسان‌تر و پیوند میان انسان‌ها را بیشتر کند. امیدوارم تا ده سال دیگر، پرواز با هواپیما برای مردم عادی ممکن شود و ما بتوانیم به راحتی به دورترین نقاط زمین سفر کنیم و با فرهنگ‌های دیگر آشنا شویم.

زنگ تفریح: وقتی رادیو جادوگری می‌کرد!

همسایه پیر من، آقای واتسون، اولین بار که صدای رادیو را شنید، باور نمی‌کرد که هیچ انسانی داخل آن جعبه کوچک پنهان نشده است! او با چکش به جان دستگاه افتاد تا به قول خودش «آن مرد کوچک سخنگو» را نجات دهد که خفه نشود. ماه‌ها طول کشید تا به او بفهمانیم امواج رادیویی چیست و هیچ کسی در آن محبوس نشده است. هنوز هم وقتی رادیو را روشن می‌کنم، او با شک و تردید به آن نگاه می‌کند و زیر لب می‌گوید: «آخر چطور می‌شود صدا را از هوا قاپید؟ این‌ها همه‌اش کارهای شیطانی است!»

جمع‌بندی نهایی

زندگی در سال 1922 برای جوانی چون من، تعادلی ظریف میان احترام به سنت‌های گذشته و اشتیاق برای آغوش کشیدن مدرنیته است. ما نسلی هستیم که در میانه دود کارخانه‌ها و نوای موسیقی جاز، به دنبال معنای جدیدی برای خوشبختی می‌گردیم؛ نسلی که با هر تلگراف و هر صفحه گرامافون، جهان را کمی کوچک‌تر و در عین حال شگفت‌انگیزتر می‌بیند. اگرچه سایه جنگ و بیماری هنوز بر سرمان سنگینی می‌کند، اما امید به پیشرفت‌های علمی و شکوفایی هنری، موتور محرک ما برای ادامه مسیر است. سال 1922 تنها یک عدد در تقویم نیست، بلکه نقطه عطفی است که در آن انسان تصمیم گرفت با شجاعت بیشتری به سوی ناشناخته‌های آینده قدم بردارد و دنیایی نو را از میان خاکسترهای قدیم بنا کند.

شما در کدام دوره تاریخی دوست داشتید جوان باشید؟

داستان زندگی آرتور در سال 1922 تنها بخشی از تاریخ پرفراز و نشیب بشر است. اگر شما جای او بودید، با چه چالش‌هایی روبرو می‌شدید و چه آرزوهایی در سر داشتید؟ نظرات و تخیلات خود را درباره زندگی در صد سال پیش با ما در میان بگذارید تا با هم به سفری در اعماق زمان برویم.