روایت زندگی یک جوان ۲۴ ساله در سال ۱۹۲۶؛ تقویم خاطرات و آرزوها

من ژولین هستم؛ غریبه‌ای در پاریس ۱۹۲۶

نام من ژولین لوفور (Julien Lefebvre) است و در بهار سال ۱۹۲۶، درست زمانی که شکوفه‌های بلوار سن‌ژرمن خودنمایی می‌کنند، بیست و چهارمین سال زندگی‌ام را جشن گرفتم. من در شهر لیون متولد شدم اما برای یافتن رویاهایم به پاریس، عروس شهرهای جهان، نقل مکان کرده‌ام تا به عنوان یک جوان مستقل از طبقه متوسط، مسیر زندگی‌ام را پیدا کنم. خانواده‌ام در لیون زندگی آرامی دارند و پدرم اصرار داشت که در همان‌جا بمانم، اما شور جوانی و کنجکاوی برای دیدن دنیای جدیدی که پس از جنگ بزرگ شکل گرفته، مرا به این کلان‌شهر کشاند.

تحصیلات من در رشته اقتصاد بازرگانی (Commercial Economics) به پایان رسیده است و اکنون با مدرکی در دست، به دنبال جایگاهی در یکی از شرکت‌های صادرات و واردات یا بانک‌های معتبر هستم. پاریس در این سال‌ها مرکز تپنده فرهنگ و اقتصاد است و من حس می‌کنم هر روز که از خانه بیرون می‌آیم، بخشی از یک تاریخ بزرگ در حال نگارش هستم. با وجود اینکه هنوز در یک اتاق کوچک اجاره‌ای زندگی می‌کنم، اما آزادی عمل و استقلالی که دارم، برایم از هر ثروتی باارزش‌تر است و هر روز صبح با شوق خواندن خبرهای جدید، روزم را آغاز می‌کنم.

جستجوی کار و رویای درآمد ایده‌آل

جستجوی کار در سال ۱۹۲۶ فرآیندی کاملاً فیزیکی و متکی بر روابط انسانی است؛ من هر روز صبح کت و شلوار پشمی‌ام را می‌پوشم و به دفاتر مختلف سر می‌زنم تا رزومه دست‌نویسم را ارائه دهم. بررسی ستون آگهی‌های استخدام در روزنامه «لو فیگارو» (Le Figaro) بخش جدایی‌ناپذیر از روتین صبحگاهی من در کافه‌هاست، جایی که با یک فنجان قهوه، فرصت‌های شغلی را علامت می‌زنم. استخدام شدن در این دوره نیازمند معرفی‌نامه و ظاهری آراسته است، چرا که مدیران بیش از هر چیز به انضباط شخصی و توانایی محاسبات سریع اهمیت می‌دهند.

کار ایده‌آل من، سمتی به عنوان دستیار مدیر در یک شرکت تجاری بین‌المللی است که اجازه دهد با بازارهای لندن و نیویورک در ارتباط باشم. آرزو دارم حقوق ماهیانه‌ای در حدود ۱۲۰۰ فرانک داشته باشم که برای یک جوان مجرد در پاریس، ثروتی کوچک محسوب می‌شود و اجازه می‌دهد هم پس‌انداز کنم و هم از تفریحات شهر لذت ببرم. ساعت کاری من معمولاً از ۸ صبح تا ۶ عصر است، با یک وقفه دو ساعته برای ناهار که فرصتی عالی برای گپ زدن با همکاران در رستوران‌های محلی فراهم می‌کند، چیزی که به نظر من برای سلامت روان هر کارمندی ضروری است.

راستش را بخواهید، گاهی فکر می‌کنم اگر بتوانم در یک بانک بزرگ مثل «سوسیته ژنرال» استخدام شوم، امنیت شغلی‌ام تا آخر عمر تضمین خواهد بود، هرچند که شاید کمی خسته‌کننده به نظر برسد. دنیای تجارت در حال تغییر است و من حس می‌کنم که با دانش اقتصادی‌ام می‌توانم به شرکت‌ها کمک کنم تا از نوسانات ارزی که این روزها زیاد شده، جان سالم به در ببرند. فعلاً با چند کار موقت حسابداری اموراتم را می‌گذرانم، اما مطمئنم که تا پایان امسال، پشت میز بلوطی یکی از دفاتر معتبر پاریس خواهم نشست.

مد و استایل شخصی؛ از کلاه لبه‌دار تا جلیقه‌های چهارخانه

در سال ۱۹۲۶، لباس پوشیدن یک بیانیه اجتماعی است و من به عنوان جوانی که می‌خواهد در جامعه پذیرفته شود، به جزئیات ظاهری‌ام بسیار اهمیت می‌دهم. لباس محبوب من شامل یک کت تک با شانه‌های پهن، جلیقه‌ای که ساعت جیبی‌ام در آن جای می‌گیرد و شلوارهای گشاد معروف به «آکسفورد بگز» (Oxford Bags) است که به تازگی مد شده‌اند. البته نباید کلاه لبه‌دار (Fedora) را فراموش کرد؛ خروج از خانه بدون کلاه در پاریس تقریباً شبیه به راه رفتن بدون کفش است و نشانه‌ای از بی‌انضباطی تلقی می‌شود.

من عاشق پیراهن‌های یقه جداشونده هستم که همیشه باید با نشاسته کاملاً سفت و سفید نگه داشته شوند، هرچند شستن و اتو کردن آن‌ها وقت زیادی می‌گیرد. برای مهمانی‌های شبانه، ترجیح می‌دهم از پاپیون‌های ابریشمی استفاده کنم تا کمی متمایز به نظر برسم و روحیه مدرن پس از جنگ را نشان دهم. استفاده از روغن مو برای براق نگه داشتن موها به سبک هنرپیشه‌های سینما هم از آن کارهایی است که هر روز صبح قبل از آینه انجام می‌دهم تا ظاهری مرتب داشته باشم.

زنگ تفریح: جنجال مدل موی پسرانه!

باورتان می‌شود؟ امسال در پاریس بحث داغ محافل، کوتاهی موی خانم‌ها به سبک «باب» (Bob cut) است! پیرمردهای خانواده ما فکر می‌کنند دنیا به آخر رسیده چون دخترها دیگر گیسوان بلند ندارند. دیروز در خیابان زنی را دیدم که با موهای کوتاه و کلاه کلوش چنان با اعتماد به نفس قدم می‌زد که نزدیک بود با تیر چراغ برق برخورد کنم. گویا دنیای مد تصمیم گرفته هر چه سنت قدیمی است را قیچی کند و دور بریزد، و من؟ راستش را بخواهید، به نظرم این استایل جدید فوق‌العاده جسورانه و جذاب است!

دنیای رسانه؛ روزنامه‌ها و تیترهای داغ

من یک خواننده مشتاق روزنامه هستم و روزم را با «لو پتی پاریسین» (Le Petit Parisien) شروع می‌کنم که اخبار روز را با جزئیات دقیق منتشر می‌کند. همچنین مجله «ووگ» (Vogue) را گاهی ورق می‌زنم تا از دنیای هنر و مد بی خبر نمانم، هرچند که بیشتر مطالبش برای خانم‌هاست. آخرین تیتری که توجه مرا جلب کرد و در کافه‌ها درباره‌اش بحث می‌کردیم، مربوط به ورود آلمان به جامعه ملل بود که به نظر من قدم بزرگی برای صلح پایدار در اروپا به حساب می‌آید.

روزنامه‌ها در این عصر، تنها پنجره ما به سوی جهان هستند و من با دقت ستون‌های تحلیل اقتصادی را می‌خوانم تا نبض بازار را در دست داشته باشم. خبرهای مربوط به اکتشافات باستان‌شناسی در مصر هم همیشه برایم هیجان‌انگیز است و آرزو می‌کنم روزی بتوانم آن سرزمین‌های دور را از نزدیک ببینم. گاهی هم به سراغ مجلات طنز می‌روم تا کمی از تلخی اخبار جدی فاصله بگیرم، چرا که دنیا هنوز از زخم‌های جنگ به طور کامل التیام نیافته و کمی خنده لازم است.

ازدواج و خانواده؛ رویاهایی برای آینده

درباره ازدواج، فکر می‌کنم هنوز زود است که به طور جدی به آن فکر کنم، شاید در سن ۲۸ یا ۳۰ سالگی زمان مناسبی باشد. دختر مورد علاقه من باید کسی باشد که مثل من به هنر و سینما علاقه داشته باشد و بتوانیم با هم درباره کتاب‌هایی که می‌خوانیم ساعت‌ها گفتگو کنیم. ویژگی‌های اخلاقی مثل صداقت و شوخ‌طبعی برای من در اولویت هستند و دوست دارم همسرم روحیه‌ای مستقل و مدرن داشته باشد، از آن دست زنانی که از تغییرات دنیای جدید نمی‌ترسند.

در مورد فرزندان، تصور می‌کنم داشتن دو فرزند، یک پسر و یک دختر، ایده‌آل باشد تا بتوانم امکانات آموزشی خوبی برایشان فراهم کنم. می‌خواهم فرزندانم در دنیایی بدون جنگ بزرگ شوند و بتوانند به راحتی به تمام نقاط جهان سفر کنند و با فرهنگ‌های مختلف آشنا شوند. خانواده برای من به معنای یک پناهگاه امن در میان هیاهوی دنیای بیرون است، جایی که در آن عشق و درک متقابل بیش از هر چیزی ارزش داشته باشد.

موسیقی و سینما؛ جادوی صدا و تصویر

امسال جاز (Jazz) بر تمام کلوب‌های پاریس حاکم است و من شیفته ریتم‌های تند و پرانرژی آن هستم که از آمریکا وارد شده است. شنیدن صدای ترومپت در شب‌های پاریس به من حس زنده بودن می‌دهد و موسیقی کلاسیک در برابر این موج جدید، کمی قدیمی به نظر می‌رسد. آهنگ‌های «موریس شوالیه» (Maurice Chevalier) هم بسیار محبوب هستند و من همیشه سعی می‌کنم صفحه گرامافون جدید او را تهیه کنم تا در اتاق کوچکم گوش دهم.

در دنیای سینما، فیلم «متروپولیس» (Metropolis) که امسال مراحل پایانی ساختش را می‌گذراند، همه را کنجکاو کرده است، اما من هنوز تحت تاثیر فیلم‌های کمدی «باستر کیتون» هستم. تماشای فیلم در سالن‌های بزرگ و باشکوه که بوی ذرت بوداده و عطر خانم‌ها در آن می‌پیچد، یکی از بزرگترین لذت‌های زندگی من در پاریس است. جادوی تصویر متحرک روی پرده سفید، حتی بدون صدا، چنان تاثیری دارد که گاهی فراموش می‌کنم در یک صندلی چوبی در مرکز شهر نشسته‌ام.

همچنین امسال کتاب «گتسبی بزرگ» (The Great Gatsby) که سال گذشته در آمریکا منتشر شد، به دستم رسید و با ولع آن را خواندم. این کتاب تصویر عجیبی از ثروت و تباهی در عصر جاز ارائه می‌دهد که ذهن مرا به شدت درگیر کرده است. فکر می‌کنم ادبیات در حال پوست‌اندازی است و نویسندگان دیگر نمی‌خواهند مثل قرن نوزدهم بنویسند، آن‌ها به دنبال شکافتن روان انسان و نمایش تضادهای درونی ما هستند که بسیار جذاب است.

تکنولوژی ارتباطی و حمل و نقل

ارتباطات من در سال ۱۹۲۶ عمدتاً از طریق نامه‌نگاری با خانواده‌ام در لیون انجام می‌شود که معمولاً دو روز طول می‌کشد تا به مقصد برسد. برای کارهای فوری، از تلگراف استفاده می‌کنم که هزینه بالایی دارد اما بسیار سریع است و حس اهمیت به پیام می‌دهد. تلفن‌های عمومی هم در برخی کافه‌ها وجود دارند، اما استفاده از آن‌ها هنوز کمی دشوار است و اغلب باید از اپراتور بخواهید تا شما را به شماره مقصد وصل کند که گاهی وقت‌گیر است.

در مورد حمل و نقل، من عمدتاً از متروی پاریس استفاده می‌کنم که به نظرم یکی از شاهکارهای مهندسی قرن حاضر است و دسترسی به تمام نقاط شهر را آسان کرده است. با این حال، آرزوی داشتن یک اتومبیل «سیتروئن» (Citroën) مدل تیپ B14 را دارم که امسال معرفی شده و بسیار مدرن به نظر می‌رسد. رانندگی در خیابان‌ها با یک خودروی شخصی، حس قدرت و آزادی به انسان می‌دهد که با هیچ وسیله حمل و نقل عمومی دیگری قابل مقایسه نیست و امیدوارم روزی به آن برسم.

زنگ تفریح: وقتی رادیو جایگزین مادربزرگ می‌شود!

همسایه طبقه بالایی من به تازگی یک دستگاه رادیوی بزرگ خریده که شبیه به یک کمد جادویی است! او می‌گوید شب‌ها به جای شنیدن قصه‌های تکراری مادربزرگش، به صدای پخش زنده موسیقی از لندن گوش می‌دهد. خنده‌دار اینجاست که یک بار وقتی دستگاه شروع به خش‌خش کرد، او فکر کرد ارواح در حال صحبت هستند و نزدیک بود رادیو را از پنجره به بیرون پرت کند! به نظر می‌رسد تکنولوژی جدید بیش از آنکه مفید باشد، گاهی باعث سکته قلبی نسل قدیم می‌شود.

بهداشت و سرگرمی‌های خانگی

دغدغه اصلی بهداشتی ما در این سال‌ها، پیشگیری از بیماری‌های عفونی مثل سل است که هنوز در برخی محله‌های شلوغ پاریس دیده می‌شود. خوشبختانه واکسیناسیون در حال گسترش است و من همیشه سعی می‌کنم دستورات بهداشتی را رعایت کنم تا سلامت بمانم. برخلاف سال‌های قبل، اکنون توجه به سلامت روان و رفتن به جلسات روانکاوی هم در میان طبقه متوسط پاریس مد شده است، هرچند من هنوز فکر می‌کنم پیاده‌روی در پارک بهترین درمان برای استرس است.

سرگرمی من در خانه، گوش دادن به صفحات موسیقی جاز و مطالعه رمان‌های جدید است که ساعت‌ها مرا در دنیای خود غرق می‌کنند. من عاشق خواندن مجله «نشنال جئوگرافیک» (National Geographic) هستم تا با دیدن عکس‌های سیاه و سفید از نقاط دورافتاده جهان، رویاپردازی کنم. همچنین گاهی با دوستانم در خانه جمع می‌شویم و بازی‌های تخته‌ای انجام می‌دهیم یا درباره سیاست‌های روز و تاثیرات آن‌ها بر آینده اروپا به بحث و تبادل نظر می‌پردازیم.

تخیل آینده؛ بیم‌ها و امیدها

وقتی به آینده فکر می‌کنم، ترکیبی از هیجان و ترس وجودم را فرا می‌گیرد؛ تصور می‌کنم در سال ۲۰۰۰، انسان‌ها با هواپیماهای شخصی خود جابه‌جا می‌شوند. من امیدوارم که پیشرفت تکنولوژی باعث از بین رفتن فقر و بیماری شود و همه مردم جهان بتوانند در صلح و رفاه زندگی کنند. با این حال، بیم دارم که قدرت‌های بزرگ دوباره بر سر منافع خود با هم درگیر شوند و تمام این تمدنی که با زحمت ساخته‌ایم، در یک چشم‌بهم‌زدن نابود شود.

فکر می‌کنم در آینده، ماشین‌ها تمام کارهای سخت را انجام خواهند داد و ما انسان‌ها وقت بیشتری برای هنر و تفکر خواهیم داشت. شاید روزی برسد که بتوانیم از طریق جعبه‌های جادویی، تصویر یکدیگر را از راه دور ببینیم و با هم صحبت کنیم، هرچند فعلاً این فقط یک تخیل علمی-تخیلی است. من به آینده خوش‌بین هستم و فکر می‌کنم نسل ما، نسلی است که پایه‌های یک دنیای جدید و درخشان را بنا خواهد کرد، دنیایی که در آن علم حرف اول را می‌زند.

سفر به دور دنیا در کمتر از یک هفته هم از آن رویاهایی است که مدام به آن فکر می‌کنم و امیدوارم تا زمانی که پیر می‌شوم، شاهد آن باشم. پاریس امروز مرکز این تغییرات است و من خوشحالم که در این نقطه از تاریخ ایستاده‌ام تا شاهد تولد دنیای مدرن باشم. هرچند گاهی دلتنگ سادگی‌های گذشته می‌شوم، اما کشش به سوی ناشناخته‌ها همیشه در من قوی‌تر بوده و خواهد بود، چرا که جوانی یعنی آرزو کردن محالات.

جمع‌بندی نهایی

سال ۱۹۲۶ برای جوانی چون ژولین، نقطه عطفی میان سنت‌های ریشه‌دار گذشته و نوآوری‌های بی‌پروای آینده است. این دوره که با ریتم جاز و صدای موتور خودروها تعریف می‌شود، شاهد نسلی است که با وجود سایه سنگین تجربیات تلخ جنگ، با خوش‌بینی تزلزل‌ناپذیری به سوی پیشرفت گام برمی‌دارد. مطالعه زندگی در این سال به ما می‌آموزد که چگونه نیازهای انسانی برای ارتباط، امنیت و رویاپردازی در بستر هر دوره‌ای شکلی تازه به خود می‌گیرند. در نهایت، میراث سال ۱۹۲۶ نه تنها در اشیاء و اختراعات، بلکه در روحیه پرسشگر و جسوری باقی مانده است که پایه‌های دنیای مدرن امروزی ما را با تمام پیچیدگی‌هایش بنا نهاد.

شما در کدام سال متوقف شده‌اید؟

اگر می‌توانستید با ماشین زمان به سال ۱۹۲۶ سفر کنید، اولین چیزی که می‌خریدید یا اولین جایی که می‌رفتید کجا بود؟ نظرات و تخیلات خود را درباره این دهه پرشور با ما در میان بگذارید تا با هم درباره تفاوت‌های زندگی آن زمان و امروز گفتگو کنیم!