زندگی در سال ۱۹۲۳؛ دفترچه خاطرات یک جوان ۲۴ ساله در قلب اروپا

هویت و ریشه‌های من در منچستر

من آرتور مِیر (Arthur Mayer) هستم، جوانی ۲۴ ساله که در شهر بارانی و صنعتی منچستر، انگلستان، زندگی می‌کنم. خانواده من در دسته متوسط جامعه جای می‌گیرند؛ پدرم در یک کارگاه نساجی سرکارگر است و مادرم خانه‌داری با سلیقه است که همیشه سعی می‌کند با کمترین امکانات، خانه‌ای گرم برای ما بسازد. من تحصیلاتم را در رشته حسابداری بازرگانی (Commercial Accounting) به پایان رسانده‌ام و اکنون در جستجوی راهی هستم تا استقلال مالی خود را به دست آورم و از سایه خانواده خارج شوم.

زندگی در این شهر مه گرفته، همزمان هم سخت و هم الهام‌بخش است، چرا که صدای چرخ‌دنده‌های صنعت با آرزوهای نسل ما گره خورده است. منچستر در سال ۱۹۲۳ شهری است که در آن دودکش‌های بلند کارخانه‌ها با کلیساهای قدیمی رقابت می‌کنند و هر گوشه آن داستانی از تلاش برای بقا دارد. به عنوان یک پسر جوان، احساس می‌کنم که دنیا با تمام سرعت به سمت جلو می‌رود و من نباید از این قطار سریع‌السیر جا بمانم، حتی اگر تمام دارایی‌ام یک مدرک ساده و یک دست کت‌وشلوار مرتب باشد.

جستجوی کار و رویای درآمد ایده‌آل

این روزها بخش زیادی از وقت من صرف بررسی ستون نیازمندی‌های روزنامه منچستر گاردین (The Manchester Guardian) می‌شود تا شاید شغلی مناسب در یک بانک یا شرکت صادراتی پیدا کنم. روش معمول من برای پیدا کردن کار، نوشتن نامه‌های معرفی با خطی خوش و مراجعه حضوری به دفاتر شرکت‌ها در مرکز شهر است، جایی که باید ساعت‌ها منتظر بمانم تا شاید منشی مدیر نگاهی به رزومه دستی من بیندازد. کار ایده‌آل من این است که به عنوان حسابرس ارشد در یک کمپانی کشتیرانی مشغول شوم، جایی که اعداد و ارقام با دنیای تجارت بین‌الملل پیوند می‌خورند و هیجان مبادلات جهانی در آن موج می‌زند.

درباره درآمد، آرزو دارم ماهیانه حدود ۲۵ پوند دستمزد داشته باشم که برای یک جوان مجرد در سال ۱۹۲۳ مبلغی بسیار محترمانه محسوب می‌شود. من انتظار دارم روزانه ۹ ساعت کار کنم، از ساعت ۸ صبح تا ۵ عصر، و شنبه‌ها را نیز تا ظهر در دفتر بمانم تا ترازنامه‌ها را نهایی کنم. حقوقی که مد نظرم است، اجازه می‌دهد تا هم بخشی را برای آینده پس‌انداز کنم و هم بتوانم هر ماه یک کتاب جدید بخرم یا به تماشای تئاتر بروم. در حال حاضر، بازار کار کمی بی‌ثبات است، اما اعتماد به نفس و دانش ریاضی‌ام به من می‌گوید که به زودی در صندلی چرمی یک دفتر کار معتبر خواهم نشست.

استایل شخصی؛ از کلاه لبه‌دار تا جلیقه‌های پشمی

پوشش برای من فراتر از یک ضرورت است؛ در واقع لباسی که به تن می‌کنم، بیانیه‌ای از شخصیت و آرزوهای من برای آینده حرفه‌ای‌ام محسوب می‌شود. لباس محبوب من شامل یک کت‌وشلوار سه تکه پشمی با طرح چهارخانه محو، همراه با یک جلیقه (Waistcoat) است که ساعت جیبی یادگاری پدربزرگم در جیب آن جای می‌گیرد. پوشیدن پیراهن‌های یقه آهاردار سفید و یک کراوات ابریشمی با گره کوچک، استایلی است که در محل کار و ملاقات‌های رسمی به من اعتماد به نفس می‌دهد. البته هرگز بدون کلاه شاپو یا کلاه لبه‌دار پشمی (Flat Cap) از خانه خارج نمی‌شوم، زیرا در منچستر، کلاه بخشی جدایی‌ناپذیر از وقار یک مرد جوان است.

راستش را بخواهید، ست کردن رنگ جوراب با کراوات یکی از آن کارهای ظریفی است که وقت زیادی از من می‌گیرد، اما معتقدم جزئیات هستند که تفاوت ایجاد می‌کنند. کفش‌های من همیشه باید واکس‌زده و براق باشند، حتی اگر مجبور باشم در مسیرهای خاکی راه بروم، چون یک حسابدار با کفش کثیف، قطعا در محاسباتش هم بی‌نظم خواهد بود! گاهی اوقات در روزهای تعطیل، کمی راحت‌تر لباس می‌پوشم و از پلیورهای بافتنی استفاده می‌کنم که مادرم با سلیقه خاص خودش بافته است، اما همچنان حفظ ظاهر آراسته برایم در اولویت است.

زنگ تفریح: مد عجیب سال ۱۹۲۳

آیا می‌دانستید که امسال در برخی از محافل مد پاریس و لندن، رقابت عجیبی بر سر بلند کردن ناخن انگشت کوچک دست چپ به راه افتاده است؟ برخی از جوانان تصور می‌کنند این کار نشانه روشنفکری و دوری از کارهای یدی است، اما من که فکر می‌کنم فقط راهی برای گیر کردن ناخن به دکمه‌های جلیقه است! همچنین استفاده از مونوکل (تک‌عینک) دوباره بین جوانانی که می‌خواهند ادای اشراف‌زاده‌ها را در بیاورند مد شده، حتی اگر چشمانشان مثل عقاب تیز باشد.

رسانه‌ها و تیترهایی که جهان را تکان می‌دهند

هر روز صبح، خواندن روزنامه منچستر گاردین برای من مثل نوشیدن چای ضروری است و غرق شدن در تحلیل‌های سیاسی آن لذتی وصف‌ناپذیر دارد. علاوه بر اخبار محلی، مجله «تایم» (Time) که امسال اولین شماره‌هایش منتشر شده، برایم دریچه‌ای به سوی تحولات ایالات متحده و دنیای غرب باز کرده است. آخرین تیتر مورد علاقه‌ام که هنوز ذهنم را درگیر کرده، مربوط به کشف مقبره توت‌عنخ‌آمون (Tutankhamun) در مصر است که شور و هیجان عجیبی در تمام دنیا به راه انداخته و همه را شیفته باستان‌شناسی کرده است. اخبار مربوط به تورم وحشتناک در آلمان و سقوط ارزش مارک نیز از مواردی است که به عنوان یک حسابدار، با دقت و البته نگرانی دنبال می‌کنم.

مطالعه روزنامه به من کمک می‌کند تا در گفتگوهای دوستانه در کافه‌ها، حرفی برای گفتن داشته باشم و از وضعیت بازارهای جهانی مطلع بمانم. من همچنین به مجلات علمی علاقه دارم که درباره پیشرفت‌های رادیو و هوانوردی می‌نویسند، چون احساس می‌کنم این‌ها همان چیزهایی هستند که آینده ما را تغییر می‌دهند. خواندن درباره سیاست‌های جامعه ملل و تلاش‌ها برای حفظ صلح جهانی، همیشه من را به فکر فرو می‌برد که آیا نسل ما واقعاً می‌تواند از یک جنگ دیگر جلوگیری کند یا خیر. روزنامه برای من فقط کاغذ و جوهر نیست، بلکه نقشه‌ای است که مسیر دنیای پیچیده امروز را به من نشان می‌دهد.

ازدواج و تصور من از شریک زندگی آینده

صادقانه بگویم، من دوست دارم تا قبل از رسیدن به ۲۸ سالگی ازدواج کنم، یعنی زمانی که جایگاهم در کار کاملاً تثبیت شده باشد و بتوانم خانه‌ای مستقل بخرم. دختر مورد علاقه من باید علاوه بر وقار و متانت، روحیه‌ای پرسش‌گر و ذهنی باز داشته باشد تا بتوانیم درباره کتاب‌هایی که می‌خوانیم با هم بحث کنیم. من به دنبال کسی هستم که مثل دختران مدرن این دوره (Flappers)، کمی جسارت داشته باشد اما در عین حال به ارزش‌های خانوادگی نیز پایبند بماند. زیبایی برای من در سادگی و هوش خلاصه می‌شود و دوست دارم همسرم بتواند در مدیریت مالی خانه، همفکر و یاور من باشد.

تصور من برای تعداد فرزندان، داشتن دو یا نهایتاً سه بچه است؛ دلم می‌خواهد بتوانم بهترین تحصیلات و امکانات را برای آن‌ها فراهم کنم، نه اینکه لشکری از فرزندان داشته باشم که از پس هزینه‌هایشان برنیایم. دوست دارم فرزندانم در جهانی زندگی کنند که در آن علم و هنر حرف اول را می‌زند و بتوانند بدون ترس از فقر، دنبال رویاهایشان بروند. تشکیل خانواده برای من یک پروژه بزرگ و مقدس است که نیاز به برنامه‌ریزی دقیق و عشقی عمیق دارد، نه یک تصمیم عجولانه از روی تنهایی. امیدوارم روزی برسد که در حیاط خانه‌ام، صدای خنده بچه‌ها با صدای پیانو زدن همسرم در هم آمیزد و من با خیالی آسوده به تماشای آن‌ها بنشینم.

موسیقی و سینما؛ جادوی صدا و تصویر

سال ۱۹۲۳ سال شکوفایی موسیقی جاز (Jazz) است و من شیفته شنیدن قطعاتی هستم که از کلوپ‌های شبانه به گوش می‌رسد. آهنگ‌هایی مثل «Who’s Sorry Now?» امسال بسیار محبوب شده‌اند و ریتم‌های پرانرژی آن‌ها باعث می‌شود برای لحظاتی تمام سختی‌های کار را فراموش کنم. اگرچه هنوز گرامافون در خانه ما وسیله‌ای لوکس محسوب می‌شود، اما گاهی به خانه دوستم می‌روم تا با هم به صفحات جدید گوش دهیم. موسیقی برای من نماد آزادی و حرکت است و احساس می‌کنم این ملودی‌ها به خوبی نبض تند زندگی شهری در دهه بیست را بازتاب می‌دهند.

در دنیای سینما، فیلم «ده فرمان» (The Ten Commandments) ساخته سیسیل بی. دمیل امسال سر و صدای زیادی به پا کرده است و جلوه‌های بصری آن خیره‌کننده به نظر می‌رسد. همچنین بازی‌های کمدی هارولد لوید در فیلم «Safety Last!» که در آن از ساختمان آویزان می‌شود، هم خنده بر لبانم می‌آورد و هم نفسم را در سینه حبس می‌کند. تماشای فیلم در سالن‌های تاریک سینما، جایی که بوی ذرت بوداده و صدای آپارات در هم می‌آمیزد، یکی از بهترین تفریحات آخر هفته من است. سینمای صامت با وجود نداشتن صدا، چنان قدرت بیانی دارد که گاهی احساس می‌کنم کلمات فقط باعث سنگینی و کندی داستان می‌شوند.

کتاب‌های تازه و سفرهایی که نرفته‌ام

امسال دنیای ادبیات بسیار پربار بوده است؛ کتاب «ماهیگیران» اثر پیر لوتی و کارهای جدید ویرجینیا وولف ذهن هر خواننده‌ای را به چالش می‌کشد. من به تازگی خواندن مجموعه‌ای از اشعار تی. اس. الیوت را تمام کرده‌ام که اگرچه کمی پیچیده بود، اما تصویری دقیق از یاس و امید نسل ما ارائه می‌داد. کتاب برای من وسیله‌ای است تا فراتر از دیوارهای منچستر بروم و با افکار فیلسوفان و نویسندگان بزرگ جهان آشنا شوم. هر پنی که برای خرید یک کتاب پرداخت می‌کنم، در واقع سرمایه‌گذاری روی روح و روان خودم است که در این دنیای مادی بسیار ضروری به نظر می‌رسد.

درباره سفر، امسال تنها توانستم یک سفر کوتاه با قطار به سواحل بلک‌پول (Blackpool) داشته باشم تا کمی از دود و دم شهر فاصله بگیرم. آرزوی بزرگ من این است که روزی سوار بر کشتی‌های بزرگ بخار شوم و به پاریس یا حتی نیویورک سفر کنم تا شکوه دنیای مدرن را از نزدیک ببینم. سفر در این دوران با وجود قطارهای سریع‌السیر بسیار راحت‌تر از زمان پدرم شده، اما هنوز برای یک جوان در موقعیت من، هزینه‌های آن کمی سنگین است. با این حال، من هر روز با نگاه کردن به نقشه‌های اطلس در کتابخانه‌ام، رویای سفرهای دور و دراز را در سر می‌پرورانم و خودم را در خیابان‌های سنگ‌فرش شده اروپا تصور می‌کنم.

زنگ تفریح: اشتباه علمی خنده‌دار

در یکی از مجلات بهداشتی امسال خواندم که برخی پزشکان توصیه کرده‌اند برای تقویت حافظه و هوش، باید روزانه چند دقیقه به یک صفحه فلزی سرد خیره شد! آن‌ها معتقد بودند مغناطیس فلز باعث جذب افکار پراکنده می‌شود. من یک بار امتحان کردم و تنها چیزی که نصیبم شد، یک جفت چشم قرمز و خستگی مفرط بود؛ به نظرم همان خواندن کتاب حسابداری برای تقویت هوش موثرتر باشد!

تکنولوژی ارتباطی و حمل‌ونقل در دوران ما

ارتباطات در سال ۱۹۲۳ هنوز رنگ و بوی سنتی دارد، هرچند که نشانه‌های تغییر در همه جا دیده می‌شود. من برای دوستانم نامه می‌نویسم و از لذت انتخاب کاغذ و قلم و انتظار برای دریافت پاسخ لذت می‌برم، اما برای کارهای فوری به اداره تلگراف (Telegraph) می‌روم. استفاده از تلفن‌های سکه‌ای در ایستگاه‌های قطار برایم هنوز کمی عجیب و هیجان‌انگیز است و صدای اپراتورهایی که خطوط را وصل می‌کنند، حس پیوستگی به دنیای بزرگتر را القا می‌کند. هیچ چیز به اندازه شنیدن صدای رادیوی بی‌سیم (Wireless) که امسال در حال همه‌گیر شدن است، من را شگفت‌زده نمی‌کند؛ انگار جادویی در فضا جاری است که خبرها را از فرسنگ‌ها دورتر به گوش ما می‌رساند.

در مورد حمل‌ونقل، من معمولاً با ترامواهای برقی جابه‌جا می‌شوم که با جیرجیر چرخ‌هایشان روی ریل، بخشی از موسیقی شهر منچستر شده‌اند. آرزوی داشتن یک اتومبیل مدل تی (Model T) فورد را دارم، اما با حقوق فعلی‌ام، داشتن یک دوچرخه باکیفیت هم غنیمت است. دیدن اتومبیل‌های سیاه و براق در خیابان‌ها که جای درشکه‌های اسبی را می‌گیرند، به من یادآوری می‌کند که سرعت زندگی به طور برگشت‌ناپذیری تغییر کرده است. اگرچه هنوز بسیاری از مردم به اسب و درشکه اعتماد بیشتری دارند، اما من می‌دانم که آینده متعلق به موتورهای احتراقی و تایر‌های لاستیکی است که جاده‌ها را تسخیر خواهند کرد.

بهداشت، سرگرمی و تخیل من از آینده

دغدغه بهداشتی اصلی ما در این سال‌ها، پیشگیری از بیماری‌های عفونی مثل سل و آبله است که هنوز سایه ترسناکشان بر سر شهر سنگینی می‌کند. بهداشت عمومی نسبت به دوران کودکی من بهتر شده، اما همچنان تمیزی آب و هوا در این شهر صنعتی یک معضل بزرگ است که ریه‌های ما را آزار می‌دهد. سلامت روان (Mental Health) نیز موضوعی است که کم‌کم در روزنامه‌ها مطرح می‌شود، به خصوص پس از شوک‌هایی که سربازان بازگشته از جنگ تجربه کرده‌اند. من سعی می‌کنم با ورزش‌های سبک و پیاده‌روی در پارک‌های حاشیه شهر، سلامت جسم و روحم را حفظ کنم و از فضای مسموم کارخانه‌ها فاصله بگیرم.

سرگرمی خانگی ما این روزها حول محور رادیو می‌چرخد؛ گوش دادن به برنامه‌های موسیقی یا اخبار شبانه در کنار خانواده لذتی است که تازه کشف کرده‌ایم. آینده را بسیار روشن اما کمی ترسناک تخیل می‌کنم؛ امیدوارم تکنولوژی باعث راحتی بیشتر انسان‌ها شود، نه اینکه ابزاری برای جنگ‌های ویرانگرتر باشد. بیم من از این است که حرص و طمع سیاسی دوباره جهان را به کام نابودی بکشاند، اما امیدم به نسل جوانی است که با دیدگاهی جهانی و انسانی به دنبال صلح است. من معتقدم روزی خواهد رسید که انسان‌ها می‌توانند در کمتر از چند ساعت از این سوی اقیانوس به آن سو پرواز کنند و دانش بشری به تمام سوالات بی‌پاسخ امروز جواب خواهد داد.

جمع‌بندی نهایی

سال ۱۹۲۳ برای من، آرتور مِیر، و تمام هم‌نسلانم در منچستر، دورانی لبریز از تضاد میان میراث گذشته و وعده‌های آینده است. ما جوانی خود را در شهری می‌گذرانیم که صدای چرخ‌دنده‌هایش با ملودی‌های جاز در هم آمیخته و هر روز با خبری تازه از پیشرفت علم یا بحرانی در سیاست بیدار می‌شویم. جستجو برای استقلال مالی در کنار حفظ اصالت‌های اخلاقی، چالشی است که به زندگی ما معنا می‌بخشد. با نگاهی به گذشته و خیره شدن به افق‌های پیش رو، می‌فهمم که ما معماران دنیایی هستیم که قرار است از خاکستر جنگ، تمدنی مدرن، آگاه و امیدوار بنا کند. این مسیر، اگرچه دشوار، اما سرشار از فرصت‌هایی است که تنها با شجاعت و دانایی می‌توان از آن‌ها بهره جست.

بیایید با هم در زمان سفر کنیم!

اگر شما هم در سال ۱۹۲۳ زندگی می‌کردید، دوست داشتید در کدام شهر جهان باشید و چه شغلی داشته باشید؟ فکر می‌کنید جذاب‌ترین بخش زندگی در آن دوران برای شما چه می‌بود؟ نظرات و تصورات خودتان را در بخش دیدگاه‌ها با ما به اشتراک بگذارید تا با هم درباره این دهه جادویی گفتگو کنیم.