زندگی در سال ۱۹۱۸؛ خاطرات یک جوان ۲۴ ساله از سال‌های دگرگونی

جستجوی کار و رویای درآمد پایدار

من با مدرک حسابداری از کالج محلی، این روزها تمام وقتم را در دفترخانه‌ها و بانک‌های مرکز شهر لیون می‌گذرانم تا شغلی ثابت پیدا کنم. بازار کار پس از جنگ بسیار ملتهب است و بسیاری از سربازان بازگشته به خانه، به دنبال جایگاه‌های قبلی خود هستند که کار را برای ما جوانان سخت‌تر می‌کند. من هر روز صبح زود کتم را می‌پوشم و به ساختمان‌های بلند سنگی سر می‌زنم تا شاید یک کمک‌حسابدار در بخش نساجی یا تولید ابریشم بخواهند. ایده آل من این است که در یک شرکت بازرگانی معتبر با حقوق ماهیانه ۲۵۰ فرانک (Franc) استخدام شوم که برای یک زندگی مستقل عالی است. در حال حاضر کارفرمایان انتظار دارند ۱۰ ساعت در روز و ۶ روز در هفته کار کنیم که واقعا فرسایشی به نظر می‌رسد.

پوشش و استایل مردانه در خیابان‌های فرانسه

لباس برای من و هم‌نسلانم نمادی از شخصیت و نظم اجتماعی است، حتی اگر پول زیادی در جیب نداشته باشیم. من عاشق کت‌های پشمی بلند با یقه‌های پهن هستم که با یک کلاه شاپو (Fedora) خاکستری تکمیل می‌شود و به من ظاهر یک مرد بالغ را می‌دهد. شلوارهای ما معمولا دمپای تنگی دارند و همیشه از جلیقه‌های ست با کت استفاده می‌کنیم تا حتی در هوای گرم هم مرتب به نظر برسیم. البته مد این روزها کمی به سمت سادگی رفته است چون پارچه به دلیل محدودیت‌های جنگی کمیاب و گران شده بود. داشتن یک ساعت جیبی زنجیردار که از جلیقه آویزان باشد، بزرگترین رویای من برای تکمیل تیپ اداری‌ام در سال ۱۹۱۸ است.

دنیای مطبوعات و تیترهای داغ خبری

هر روز صبح مقابل کیوسک روزنامه‌فروشی میدان اصلی شهر می‌ایستم و روزنامه لوموند (Le Monde) یا فیگارو (Le Figaro) را ورق می‌زنم تا از اخبار جبهه‌ها و سیاست باخبر شوم. آخرین تیتری که واقعا نظرم را جلب کرد و قلبم را به تپش انداخت، درباره مذاکرات صلح و احتمال پایان قریب‌الوقوع جنگ بزرگ بود. مجلات مصور هم برای من جذابیت خاصی دارند، مخصوصا آن‌هایی که درباره اختراعات جدید و ماشین‌های پرنده مطلب می‌نویسند. خواندن تحلیل‌های اقتصادی درباره تورم پس از جنگ به من کمک می‌کند تا دید بهتری نسبت به آینده شغلی‌ام در رشته حسابداری داشته باشم. گاهی هم به ستون شایعات هنری نگاهی می‌اندازم تا بدانم در کافه‌های پاریس چه می‌گذرد.

زنگ تفریح: سبیل‌های نایاب و مالیات بر مجردی!

شاید باور نکنید اما در همین سال‌ها در برخی ایالت‌ها بحث‌های عجیبی مطرح شده که مردان مجرد بالای ۲۵ سال باید مالیات بیشتری بپردازند تا تشویق به ازدواج شوند! از طرفی، مدل سبیل‌های پهن و پرپشت که زمانی نشانه ابهت بود، به خاطر استفاده از ماسک‌های ضد گاز در جنگ دارد جای خود را به مدل‌های باریک‌تر یا صورت‌های کاملا اصلاح شده می‌دهد. من هم فعلا با یک خط ریش مرتب سعی می‌کنم خودم را مدرن نشان دهم تا شاید دل دختری را ببرم و از شر مالیات احتمالی مجردی خلاص شوم! دنیای ما در حال کوچک شدن و تمیزتر شدن است، حتی در روی صورت مردان.

ازدواج و معیارهای انتخاب همسر آینده

راستش را بخواهید، فکر می‌کنم ۲۷ یا ۲۸ سالگی سن مناسبی برای ازدواج باشد، یعنی زمانی که جای پایم در یک شرکت محکم شده باشد. دختر مورد علاقه من باید باسواد باشد و به مطالعه کتاب و شنیدن موسیقی علاقه نشان دهد تا بتوانیم ساعت‌ها درباره مسائل مختلف گفتگو کنیم. من از زنانی که استقلال فکری دارند و در عین حال به سنت‌های خانوادگی احترام می‌گذارند، خوشم می‌آید و امیدوارم همسرم چنین شخصیتی داشته باشد. در رویاهایم خانواده‌ای با دو فرزند، یک پسر و یک دختر را تصور می‌کنم که در خانه‌ای با حیاط کوچک زندگی می‌کنیم. البته این روزها پیدا کردن دختری که در میان آشوب‌های پس از جنگ، هنوز به عشق افلاطونی باور داشته باشد کمی دشوار شده است.

نوای موسیقی و جادوی سینما در سال ۱۹۱۸

موسیقی جاز (Jazz) آرام‌آرام دارد از آن سوی اقیانوس به کافه‌های ما نفوذ می‌کند و من شیفته ریتم‌های پرانرژی آن شده‌ام که با پیانو نواخته می‌شوند. البته هنوز هم اپراهای کلاسیک و موسیقی‌های رمانتیک فرانسوی در گرامافون‌های قدیمی خانگی جایگاه ویژه‌ای دارند و من از شنیدن صدای ادیت پیاف در آینده رویاپردازی می‌کنم. در دنیای سینما، فیلم‌های صامت چارلی چاپلین (Charlie Chaplin) مثل فیلم «دوش‌فنگ» که امسال اکران شد، تمام شهر را به خنده واداشته است. تماشای این فیلم‌ها در سالن‌های تاریک و بزرگ، تنها راه فرار ما از تلخی‌های اخبار جنگ و بیماری است. هنر تنها چیزی است که به ما یادآوری می‌کند زندگی هنوز زیبایی‌های خودش را دارد و باید برای شاد بودن تلاش کرد.

کتاب‌های جدیدی هم امسال منتشر شده‌اند که افکار ما را به چالش می‌کشند؛ مثلا آثار نویسندگانی که از پوچی جنگ می‌گویند بسیار پرطرفدار شده‌اند. من به تازگی خواندن مجموعه‌های ادبی داستانی را شروع کرده‌ام که درباره تغییرات اجتماعی اروپا پس از انقلاب صنعتی هستند. ادبیات به من کمک می‌کند تا بفهمم در کجای تاریخ ایستاده‌ام و سهم من از این تحولات چیست. فیلم‌ها و کتاب‌ها در سال ۱۹۱۸ برای ما حکم پنجره‌ای به دنیای مدرن را دارند که با سرعت به سمت ما می‌آید.

ارتباطات و حمل و نقل در دنیای آنالوگ

برای ارتباط با دوستانم که در شهرهای دیگر هستند، هنوز به نوشتن نامه‌های کاغذی با جوهر و قلم متکی هستم که گاهی چندین روز طول می‌کشد تا به مقصد برسد. برای موارد اضطراری به دفتر تلگراف می‌روم و پیام‌های کوتاه و بریده‌بریده می‌فرستم که هزینه نسبتا بالایی دارد و باید کلمات را با دقت انتخاب کرد. تلفن‌های سکه‌ای در برخی کافه‌های لوکس وجود دارند اما استفاده از آن‌ها برای من یک اتفاق تجملی و خاص محسوب می‌شود. در مورد حمل و نقل، من بیشتر با ترامواهای برقی شهر جابه‌جا می‌شوم که بسیار ارزان و در دسترس هستند. البته وقتی یک اتومبیل فورد مدل تی (Ford Model T) از کنارم رد می‌شود، با حسرت به آن نگاه می‌کنم و آرزو دارم روزی پشت فرمان یکی از آن‌ها بنشینم.

بهداشت و کابوس آنفولانزای اسپانیایی

بزرگترین دغدغه سلامتی ما در این ماه‌ها نه آبله است و نه بیماری‌های قدیمی، بلکه موج وحشتناک آنفولانزای اسپانیایی (Spanish Flu) است که به سرعت سرایت می‌کند. هر روز خبر مرگ همسایگان یا همکاران سابق را می‌شنوم و این موضوع باعث شده تا مردم از تجمعات بزرگ دوری کنند و کمتر در کافه‌ها بمانند. من همیشه سعی می‌کنم دستانم را با صابون‌های تند بشویم و اگر کسی عطسه کرد، سریعا از او فاصله بگیرم چون درمان‌های پزشکی هنوز بسیار ابتدایی هستند. سلامت روان هم چیزی است که این روزها به آن فکر می‌کنم، چون سایه سنگین مرگ و میرهای جنگ بر روحیه تمام جوانان شهر سنگینی می‌کند. بهداشت عمومی به یک موضوع حیاتی در مکالمات روزمره تبدیل شده و دولت مدام توصیه‌های پیشگیرانه منتشر می‌کند.

زنگ تفریح: رادیو، جعبه جادویی که حرف می‌زند!

پسر همسایه ما که در بخش مخابرات ارتش بوده، می‌گوید به زودی جعبه‌هایی به خانه‌ها می‌آید که می‌توانند صدا را از فرسنگ‌ها دورتر پخش کنند! ما به او می‌خندیم و می‌گوییم حتما در جبهه سرش به جایی خورده است، مگر می‌شود بدون سیم صدای کسی را شنید؟ او نامش را «رادیو» می‌گذارد و ادعا می‌کند که این اختراع به زودی روزنامه‌ها را از سکه می‌اندازد و ما در اتاق نشیمن به کنسرت‌های پاریس گوش خواهیم داد. تصور کنید، نشستن روی مبل و شنیدن اخبار زنده بدون اینکه منتظر چاپگرهای سنگی بمانیم؛ واقعا شبیه به جادوگری یا داستان‌های ژول ورن به نظر می‌رسد! امیدوارم زنده بمانم و این معجزه را با چشمان خودم ببینم.

تحولات سیاسی و ترس از آینده‌ای نامعلوم

تحولات سیاسی امسال فراتر از تصور است؛ فروپاشی امپراتوری‌های بزرگ و ظهور ایدئولوژی‌های جدید در شرق اروپا لرزه بر اندام محافظه‌کاران انداخته است. من فکر می‌کنم امضای پیمان‌های صلح می‌تواند ثبات را به بازار برگرداند، اما از طرفی نگرانم که این آرامش فقط یک وقفه کوتاه قبل از طوفانی بزرگتر باشد. تغییر مرزها و تولد کشورهای جدید در نقشه‌هایی که در مدرسه می‌خواندیم، به من حس ناامنی می‌دهد چون قوانین تجارت بین‌الملل هم مدام در حال تغییر هستند. به عنوان یک حسابدار، می‌دانم که این تحولات سیاسی مستقیما بر ارزش پول ملی و قدرت خرید من تاثیر خواهد گذاشت. امیدوارم سیاستمداران به جای انتقام‌جویی، به فکر بازسازی اقتصاد ویران شده اروپا باشند تا ما جوانان بتوانیم زندگی جدیدی بسازیم.

بسیاری از دوستانم درباره سوسیالیسم و حقوق کارگران صحبت می‌کنند که در محیط‌های کاری به شدت داغ شده است. من معتقدم که قرن آینده قرن توده‌ها خواهد بود و دیگر پادشاهان نمی‌توانند به تنهایی برای سرنوشت میلیون‌ها نفر تصمیم بگیرند. این بیداری سیاسی برای من هم بیم‌آور است و هم امیدبخش؛ بیم از آشوب و جنگ‌های داخلی، و امید به برابری و فرصت‌های شغلی عادلانه‌تر برای همه طبقات. آینده در هاله‌ای از ابهام است، اما من با اشتیاق به تماشای این تغییرات بزرگ نشسته‌ام و سعی می‌کنم خودم را با شرایط جدید وفق دهم.

تخیل آینده و رویاهای تکنولوژیک

وقتی به سال ۲۰۰۰ فکر می‌کنم، تصورم این است که انسان‌ها با هواپیماهای شخصی کوچک به سر کار می‌روند و دیگر خبری از اسب و درشکه در خیابان‌ها نیست. شاید آن زمان پزشکان بتوانند با اشعه‌های مخصوص، تمام بیماری‌ها را در چند ثانیه درمان کنند و دیگر کسی از آنفولانزا نمیرد. رویای من این است که روزی دستگاهی اختراع شود که بتوانیم چهره کسی را که با او تلفنی صحبت می‌کنیم، از دور ببینیم. با وجود تمام سختی‌های فعلی، من به نبوغ بشر ایمان دارم و حس می‌کنم قرن بیستم، قرن معجزات علمی خواهد بود که زندگی را برای نوادگان ما بسیار آسان‌تر می‌کند. امیدوارم آن‌ها قدر این پیشرفت‌ها را بدانند و دیگر هرگز به فکر راه انداختن جنگ‌های خانمان‌سوز نیفتند.

جمع‌بندی نهایی

سفر در زمان به سال ۱۹۱۸ به ما نشان می‌دهد که چگونه نیاکان ما در میانه بزرگترین بحران‌های قرن، همچنان به دنبال عشق، کار، هنر و پیشرفت بودند. این سال نه تنها پایان یک جنگ خونین، بلکه آغاز تولد مفاهیمی بود که امروز زندگی ما را شکل می‌دهند؛ از تکنولوژی‌های ارتباطی ابتدایی تا تحولات بنیادین در حقوق اجتماعی و مد. تماشای جهان از دریچه چشم یک جوان ۲۴ ساله در لیون، یادآور این حقیقت است که امید و تلاش برای ساختن آینده‌ای بهتر، همواره موتور محرک تاریخ بوده است. درک آن دوران به ما کمک می‌کند تا قدر آرامش و امکانات امروزی خود را بیشتر بدانیم و با خردمندی بیشتری به استقبال تغییرات پیش رو در قرن بیست و یکم برویم.

شما درباره این دوران چه فکر می‌کنید؟

اگر می‌توانستید با یک ماشین زمان به سال ۱۹۱۸ سفر کنید، اولین چیزی که دوست داشتید از نزدیک ببینید یا تجربه کنید چه بود؟ آیا زندگی در آن دوران پرچالش اما ساده را به دنیای دیجیتال امروز ترجیح می‌دهید؟ نظرات و تخیلات خود را در بخش دیدگاه‌ها با ما به اشتراک بگذارید تا درباره این برهه تاریخی جذاب با هم گفتگو کنیم.