زندگی در سال 1924؛ روایت شخصی یک جوان بیست‌ و چهار ساله از دنیای مدرن قرن بیستم

۰۱

من کیستم؟ معرفی هویت و خاستگاه

نام من «آرتور ویلیامز» (Arthur Williams) است و در شهر سرزنده شیکاگو (Chicago) در ایالات متحده زندگی می‌کنم. متولد سال 1900 هستم و حالا در سال 1924، دقیقاً بیست و چهار سال دارم و حس می‌کنم تمام دنیا زیر پاهای من است. خانواده من یک خانواده متوسط و زحمت‌کش هستند؛ پدرم در یک چاپخانه کار می‌کند و مادرم خانه‌دار است و همیشه سعی کرده‌اند من را با اصول اخلاقی محکم بزرگ کنند. من در رشته حسابداری تحصیل کرده‌ام، رشته‌ای که شاید به نظر برخی خشک بیاید اما در این سال‌های رشد اقتصادی، بسیار کاربردی است. شیکاگو شهر فرصت‌هاست، جایی که بوی صنعت و جاز با هم آمیخته شده و هر روز صبح که از خانه بیرون می‌روم، حس می‌کنم حادثه‌ای تازه در انتظار من است.

۰۲

جستجوی کار و رویای استقلال مالی

پیدا کردن کار در این روزها هم نیاز به تخصص دارد و هم کمی شانس و پارتی‌بازی که البته من بیشتر بر اولی تکیه کرده‌ام. هر روز صبح زود روزنامه «شیکاگو تریبون» (Chicago Tribune) را می‌خرم و مستقیم سراغ بخش آگهی‌های استخدام می‌روم تا ببینم کدام شرکت‌های بزرگ به یک حسابدار جوان نیاز دارند. با کت و شلواری اتو کشیده و رزومه‌ای که با دقت تایپ شده، به دفاتر مختلف سر می‌زنم و سعی می‌کنم با اعتماد به نفس صحبت کنم. کار ایده آل من این است که در یک شرکت واردات و صادرات بزرگ یا یک بانک معتبر به عنوان کمک‌حسابدار ارشد استخدام شوم.

دوست دارم حقوقم ماهانه حدود 150 تا 170 دلار باشد که برای یک جوان مجرد در این سال ثروت خوبی محسوب می‌شود و اجازه می‌دهد آپارتمان کوچکم را اجاره کنم. در حال حاضر حاضرم روزی 9 ساعت کار کنم، از ساعت 8 صبح تا 5 بعد از ظهر، و شنبه‌ها هم نیمی از روز را در دفتر بگذرانم. فکر می‌کنم با این درآمد می‌توانم هم به خانواده کمک کنم و هم برای خرید یک اتومبیل مدل تی (Model T) پس‌انداز مختصری داشته باشم. البته رقابت شدید است چون جوانان زیادی مثل من با تحصیلات مشابه در شهر هستند که همگی به دنبال سهم خود از رویای آمریکایی می‌گردند.

۰۳

مد، پوشش و استایل مردانه در دهه بیست

در سال 1924، ظاهر یک مرد نشان‌دهنده شخصیت و جایگاه اجتماعی اوست و من به این موضوع اهمیت زیادی می‌دهم. کت و شلوارهای سه تکه با جلیقه، بخش جدایی‌ناپذیر کمد لباس من هستند که معمولاً از پارچه‌های پشمی با طرح‌های چهارخانه ریز یا ساده انتخاب می‌شوند. شلوارهای ما کمی گشادتر شده‌اند و به اصطلاح به آن‌ها «آکسفورد بگ» (Oxford bags) می‌گوییم که در میان جوانان تحصیل‌کرده بسیار محبوب است. حتماً باید یک کلاه لبه‌دار (Fedora) یا کلاه حصیری برای روزهای تابستان داشته باشم تا تیپم کامل شود.

کفش‌های دو رنگ چرمی هم که به «کفش‌های تماشاگر» (Spectator shoes) معروف هستند، برای مهمانی‌های شبانه و رقص جاز عالی به نظر می‌رسند. راستش را بخواهید، گاهی اوقات بستن این کراوات‌های ابریشمی با گره‌های دقیق وقت زیادی از من می‌گیرد اما نتیجه‌اش می‌ارزد. مد در این دوره به سمت راحتی بیشتر می‌رود اما هنوز هم رعایت سلسله مراتب در پوشش، احترامی خاص به همراه دارد که نمی‌توان از آن گذشت. پوشیدن یک پالتوی بلند در زمستان‌های سخت شیکاگو نه تنها یک ضرورت برای حفظ سلامتی است، بلکه وقار خاصی به راه رفتن من در خیابان‌های مه گرفته می‌دهد.

زنگ تفریح: سبیل‌های مومی و دردسرهای چای خوردن!

شاید باورتان نشود اما یکی از بزرگترین چالش‌های ما جوانان در سال 1924، نگهداری از فرم سبیل‌هایمان است که با موم مخصوص حالت می‌دهیم. تصور کنید در یک مهمانی مجلل نشسته‌اید و می‌خواهید یک فنجان چای داغ بنوشید؛ بخار چای می‌تواند تمام زحمات نیم‌ساعته شما برای حالت دادن به سبیل را در یک لحظه نابود کند! حتی فنجان‌های مخصوصی اختراع شده که لبه‌ای برای محافظت از سبیل دارند تا آقایان با خیالی آسوده نوشیدنی خود را میل کنند. این از آن جزئیات مضحک تاریخ است که آیندگان احتمالاً به آن خواهند خندید، اما برای ما یک دغدغه جدی در حفظ پرستیژ است.

۰۴

دنیای رسانه؛ روزنامه‌ها و تیترهای داغ

من یک خواننده مشتاق هستم و معتقدم بدون دانستن اخبار روز، نمی‌توان در جامعه مدرن دوام آورد. علاوه بر «شیکاگو تریبون»، مجله «تایم» (Time) را که همین سال گذشته تاسیس شده، با دقت دنبال می‌کنم چون خلاصه اخبار جهان را بسیار هوشمندانه ارائه می‌دهد. یکی از تیترهای مورد علاقه من در ماه‌های اخیر مربوط به افتتاح رسمی اولین بازی‌های المپیک زمستانی در شامونی فرانسه بود که حس هیجان انگیزی از همبستگی جهانی را القا می‌کرد. همچنین اخبار مربوط به اکتشافات باستان‌شناسی، به ویژه کشفیات در مصر، همیشه در صفحات اول خودنمایی می‌کنند.

خواندن مقالات علمی درباره پیشرفت‌های رادیو و هوانوردی هم برایم بسیار جذاب است و همیشه به این فکر می‌کنم که تکنولوژی تا کجا پیش خواهد رفت. در ستون‌های طنز روزنامه هم گاهی به مسائل اجتماعی و تغییر رفتار دختران جوان که به «فلپر» (Flapper) معروف شده‌اند، با کنایه پرداخته می‌شود. دنیای مطبوعات در این سال‌ها تنها منبع واقعی ما برای درک جهان پیرامون است و هر تیتر تازه، دریچه‌ای به سوی یک اتفاق نایاب باز می‌کند. گاهی هم در صفحات اقتصادی، تحلیل‌هایی درباره ثبات بازار سهام می‌خوانم که برای حرفه حسابداری من بسیار مفید و آموزنده هستند.

۰۵

عشق، ازدواج و آرزوهای خانوادگی

اگرچه فعلاً تمرکزم روی کار است، اما دوست دارم حدود سه یا چهار سال دیگر، یعنی وقتی به ثبات مالی رسیدم، ازدواج کنم. دختر مورد علاقه من باید فردی کنجکاو، مستقل و البته باهوش باشد که بتوانیم ساعت‌ها درباره کتاب‌ها و فیلم‌های جدید با هم صحبت کنیم. ترجیح می‌دهم او هم به هنر یا موسیقی علاقه داشته باشد و بتوانیم با هم به کلوب‌های جاز برویم و از شب‌های شیکاگو لذت ببریم. در ذهنم، خانواده‌ای با دو یا سه فرزند را تصور می‌کنم که در خانه‌ای دنج در حومه شهر زندگی می‌کنیم، جایی که بچه‌ها فضای کافی برای بازی داشته باشند.

در این دوران که نقش‌های سنتی در حال تغییر است، من از داشتن همسری که نظر و عقیده خودش را داشته باشد، استقبال می‌کنم. ازدواج برای من نه فقط یک قرارداد اجتماعی، بلکه یک شراکت عاطفی عمیق برای طی کردن مسیر پرپیچ و خم زندگی در این قرن جدید است. البته مادرم مدام اصرار دارد که با دختر یکی از دوستانش که بسیار متین و خانه‌دار است آشنا شوم، اما من به دنبال آن جرقه خاص در نگاه هستم. امیدوارم تا سال 1928 بتوانم خانه‌ای کوچک خریداری کنم و زندگی مشترکمان را با اطمینان خاطر از آینده‌ای روشن آغاز نماییم.

۰۶

هنر و سرگرمی؛ موسیقی، فیلم و کتاب‌های 1924

سال 1924 سال درخشش جاز است و من عاشق شنیدن قطعه «راپسودی در بلو» (Rhapsody in Blue) اثر جرج گرشوین هستم که به تازگی اجرا شده است. این موسیقی ترکیبی از کلاسیک و جاز است که دقیقاً روح بیقرار عصر ما را نمایندگی می‌کند و در هر کافه‌ای شنیده می‌شود. در سینما هم فیلم‌های صامت هنوز پادشاهی می‌کنند و من امسال از دیدن فیلم «دزد بغداد» (The Thief of Bagdad) با بازی داگلاس فربنکس واقعاً لذت بردم. تکنولوژی سینما با سرعت در حال پیشرفت است و شنیده‌ام که به زودی صدا هم به تصاویر اضافه خواهد شد که تصور آن هم هیجان‌انگیز است.

در دنیای ادبیات، کتاب‌های نویسندگانی مثل اف. اسکات فیتزجرالد (F. Scott Fitzgerald) غوغا می‌کنند و من با ولع داستان‌های آن‌ها را می‌خوانم تا با روح زمانه آشنا شوم. امسال کتاب‌هایی منتشر شده‌اند که به نقد جامعه مدرن می‌پردازند و ذهن ما جوانان را به چالش می‌کشند تا فراتر از مادیات را ببینیم. رفتن به سالن‌های تئاتر و دیدن نمایش‌های موزیکال هم یکی دیگر از سرگرمی‌های محبوب من است که معمولاً آخر هفته‌ها با دوستانم انجام می‌دهیم. موسیقی و هنر در این دوره نه فقط برای سرگرمی، بلکه راهی برای ابراز هویت جدیدی است که پس از پایان جنگ در حال شکل‌گیری است.

۰۷

تکنولوژی و حمل و نقل در زندگی روزمره

ارتباطات در سال 1924 هنوز عمدتاً بر پایه نامه‌نگاری است و من هر هفته برای دوستانم در شهرهای دیگر نامه می‌نویسم و با اشتیاق منتظر پاسخ می‌مانم. البته برای موارد فوری از تلگراف استفاده می‌کنم و گاهی هم از تلفن‌های سکه‌ای که در ایستگاه‌های قطار یا هتل‌ها هستند، برای تماس‌های ضروری بهره می‌برم. داشتن تلفن در خانه هنوز یک وسیله لوکس محسوب می‌شود که امیدوارم روزی من هم بتوانم یکی از آن‌ها را روی میزم داشته باشم. جابه‌جایی در شهر شیکاگو عمدتاً با ترامواهای برقی یا اتوبوس‌های دو طبقه انجام می‌شود که بسیار ارزان و در دسترس هستند.

آرزوی بزرگ من داشتن یک اتومبیل شخصی است تا بتوانم در روزهای تعطیل به خارج از شهر بروم و از طبیعت لذت ببرم. اگرچه درشکه‌ها هنوز در برخی خیابان‌های فرعی دیده می‌شوند، اما آینده متعلق به موتورهای احتراقی است که با سرعت و قدرت جاده‌ها را فتح می‌کنند. تکنولوژی به سرعت در حال کوچک کردن جهان است و شنیدن صدای رادیو در خانه که اخبار را از فرسنگ‌ها دورتر پخش می‌کند، هنوز برایم مثل یک معجزه است. من فکر می‌کنم تا چند سال دیگر، هر خانواده‌ای یک رادیو و شاید یک اتومبیل داشته باشد و این یعنی شروع یک عصر طلایی برای بشریت.

زنگ تفریح: وقتی رادیو باعث ترس از ارواح می‌شد!

در همین سال‌ها، وقتی رادیو برای اولین بار به خانه‌های مردم راه پیدا کرد، برخی از افراد مسن‌تر واقعاً وحشت‌زده می‌شدند! آن‌ها تصور می‌کردند که صداهای پخش شده از جعبه رادیو، در واقع صدای ارواح یا جادوگرانی است که در داخل دستگاه حبس شده‌اند و به آن «جعبه سخنگوی شیطان» می‌گفتند. حتی گزارش‌هایی وجود داشت که برخی از مردم با شنیدن صدای موسیقی از رادیو، خانه را ترک می‌کردند تا دچار طلسم نشوند. حالا که به این موضوع فکر می‌کنیم خنده‌دار است، اما برای نسلی که تمام عمرش را با نور شمع و سکوت گذرانده بود، رادیو چیزی فراتر از درک بشری به نظر می‌رسید.

۰۸

بهداشت و سلامت؛ از بیماری‌های واگیر تا مراقبت‌های نوین

دغدغه اصلی بهداشتی ما در این سال، بیماری‌هایی مثل آبله و سل است که هنوز در کمین هستند و خانواده‌ها را نگران می‌کنند. اگرچه واکسیناسیون در حال گسترش است، اما هنوز خاطره تلخ آنفولانزای اسپانیایی چند سال پیش در ذهن همه ما زنده مانده و باعث می‌شود به بهداشت عمومی اهمیت بدهیم. من سعی می‌کنم با ورزش کردن در پارک‌ها و تغذیه سالم، بدنم را قوی نگه دارم تا در برابر این بیماری‌های ناگهانی مقاوم باشم. در روزنامه‌ها هم تبلیغات زیادی برای صابون‌های جدید و مواد ضدعفونی‌کننده می‌بینیم که نشان‌دهنده افزایش آگاهی مردم نسبت به میکروب‌هاست.

سلامت روان هم موضوعی است که به تازگی در محافل علمی درباره‌اش صحبت می‌شود، هرچند برای عموم مردم هنوز کمی غریب است. من فکر می‌کنم داشتن یک ذهن آرام به اندازه بدن سالم اهمیت دارد و برای همین سعی می‌کنم با مطالعه و گوش دادن به موسیقی، استرس‌های کاری را از خود دور کنم. بیمارستان‌ها در شیکاگو مجهزتر شده‌اند و استفاده از اشعه ایکس (X-ray) برای تشخیص بیماری‌ها، یک پیشرفت علمی خیره‌کننده به حساب می‌آید. امیدوارم در سال‌های آینده داروهای جدیدی کشف شوند که دیگر کسی به خاطر یک عفونت ساده جان خودش را از دست ندهد و علم پزشکی بر تمام دردها پیروز شود.

۰۹

تحولات سیاسی و تاثیر آن بر آینده شخصی

سیاست در سال 1924 بسیار پرالتهاب است و انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده که در نوامبر برگزار می‌شود، بحث داغ تمام محافل است. من به دقت برنامه‌های کاندیداها را دنبال می‌کنم چون معتقدم تصمیمات آن‌ها بر مالیات‌ها، فرصت‌های شغلی و حتی قیمت کالاهای اساسی تاثیر مستقیم دارد. در اروپا هم اوضاع چندان باثبات نیست و اخبار مربوط به تغییرات حکومتی و فشارهای اقتصادی بر آلمان، گاهی نگران‌کننده به نظر می‌رسد. به عنوان یک حسابدار، می‌دانم که ثبات سیاسی به معنای ثبات اقتصادی است و هرگونه تنش بین‌المللی می‌تواند روی بازار کار من تاثیر بگذارد.

تصویب برخی قوانین جدید در مورد مهاجرت هم موضوعی است که در شهر مهاجرپذیری مثل شیکاگو بسیار مورد بحث قرار می‌گیرد و بافت اجتماعی ما را تغییر می‌دهد. من امیدوارم که رهبران جهان با خرد و تدبیر، از تکرار فجایع جنگ بزرگ جلوگیری کنند و اجازه دهند نسل ما در صلح و رفاه رشد کند. سیاست برای من فقط یک خبر در روزنامه نیست، بلکه نقشه راهی است که نشان می‌دهد آیا می‌توانم به آرزوهایم برسم یا خیر. اگر صلح پایدار بماند، من به آینده بسیار خوش‌بین هستم و فکر می‌کنم دهه پیش‌رو، درخشان‌ترین دوران تاریخ مدرن خواهد بود.

۱۰

سفرهای امسال و تخیل از دنیای آینده

امسال شانس این را داشتم که با قطار به شهر نیویورک سفر کنم و از دیدن آسمان‌خراش‌های عظیم آنجا شگفت‌زده شوم. تماشای مجسمه آزادی و قدم زدن در خیابان‌های شلوغ منهتن، تجربه‌ای بود که هرگز فراموش نخواهم کرد و به من فهماند که دنیا چقدر بزرگ و متنوع است. وقتی در قطار نشسته بودم و مناظر را با سرعت تماشا می‌کردم، به این فکر افتادم که شاید در آینده مردم با هواپیماهای مسافربری به راحتی بین قاره‌ها جابه‌جا شوند. آینده در تخیل من جایی است که در آن الکتریسیته همه جا را روشن کرده و کارهای سخت یدکی توسط ماشین‌های هوشمند انجام می‌شود.

البته بیم‌هایی هم دارم؛ اینکه شاید این سرعت بالای زندگی باعث شود آرامش و پیوندهای انسانی کمرنگ شوند یا تکنولوژی ابزاری برای نابودی بشر شود. اما امید من همیشه بر ترس‌هایم غلبه می‌کند و فکر می‌کنم ما در آستانه کشفیات بزرگی در فضا و اعماق اقیانوس‌ها هستیم. دوست دارم در سال‌های پیری، به عقب نگاه کنم و ببینم که چطور از فرصت‌های این سال‌های پرشور به خوبی استفاده کرده‌ام. سال 1924 برای من شروع یک سفر طولانی است، سفری به سوی ناشناخته‌ها با قلبی سرشار از کنجکاوی و پاهایی که آماده دویدن در مسیر پیشرفت هستند.

جمع‌بندی نهایی

سال 1924، فراتر از یک ایستگاه زمانی، نمادی از گذار بشریت از سنت‌های دیرین به سوی مدرنیته‌ای شتابان است. زندگی در این سال برای جوانی چون من، آمیزه‌ای از فرصت‌های بی‌شمار اقتصادی، هیجانات فرهنگی و چالش‌های بهداشتی و سیاسی بود که هر کدام نقشی در شکل‌گیری شخصیت ما داشتند. از موسیقی جاز که روحمان را نوازش می‌داد تا رادیو که جهان را به خانه‌هایمان می‌آورد، همه نشان از عصر جدیدی داشتند که در آن غیرممکن‌ها ممکن می‌شدند. درک این دوره به ما می‌آموزد که چطور پیشینیان ما با تکیه بر امید و پشتکار، پایه‌های دنیای مدرن امروز را بنا نهادند. نگاه به سال 1924، یادآور این حقیقت است که جوانی و اشتیاق برای تغییر، موتور محرک تاریخ در تمام اعصار بوده و خواهد بود.

شما در کدام دوره تاریخی دوست داشتید جوان باشید؟

خواندن این خاطرات تخیلی اما مستند از سال 1924، ما را به سفری در زمان برد. اگر شما هم می‌توانستید یک روز را در سال 1924 زندگی کنید، اولین جایی که می‌رفتید کجا بود؟ آیا دوست داشتید در یک کلوب جاز باشید یا سوار بر یک اتومبیل قدیمی در خیابان‌ها چرخ بزنید؟ نظرات و تخیلات خود را در بخش دیدگاه‌ها با ما به اشتراک بگذارید تا با هم درباره این دوران شگفت‌انگیز گفتگو کنیم.